از همه جا از همه چیز

محکمه ای برای محکمه الهی

مهدی خانعلی زاده — Thu, 24 Jul 2008 22:49:01 +0000

فکر نمی کنم کسی باشه که فایل صوتی محکمه الهی را گوش نداده باشه.من خودم در اون جلسه ای که این شعر خوانده شد حضور داشتم.بد ندیدم حالا که تب این بلوتوث فروکش کرده ، به تحلیل آن بپردازم.

خلیل جوادی شاعر این شعر است.وقتی شاعر شعر طنزش رو خوند ، بچه ها هي خنديدن و عشق كردن که بابا دمش گرم عجب حرفهايي زده.همينطور مردمي كه در اون برنامه حضور داشتن. شاعر خواب ديده كه معلوم بود رو شعرش خيلي كار كرده بود ، شعرش رو مردم پسند آغاز كرد يعني بحث رو برد سمت چيزي كه مردم ازش استقبال ميكنن يعني مردان سياسي امروز و از شخصي به نام حاجي نام برد كه فاسد بوده و حتي تو كار خدا هم دخالت مي كرده و كار خدا رو زير سوال ميبرده.از حاجي شروع كرد تا مردم رو به طرف خودش جمع كنه.بعد با لحني طنز آلود رفت سراغ شراب خوردن و با مردم كار نداشتن و از همه مهمتر حادثه عاشورا.

خیام اومد یه بطری ام تــو دستش

رفت و یه گوشــه یی گرف نشستش

حــــاجی بلند شد با صـدای محکم گفت

ایـن آقـــا بـاید بــره جهنـــم

خدا بهش گفت تـــو دخـا لت نکــن

بــــه اهـل معرفت جسارت نکـــن

بگــــو چرا بـــه خون این هلاکـــی

این کـــه نه مدعی داره نـــه شاکـی

نــه گـرد و خاک کــرده و نـه هیاهـو

نــــه عربده کشیده و نـــه چاقــــو

نـــه مال این نــــه مال اونـو برده

فقط عـــرق خــــریده رفتـــه خورده

آدم خوبیـه هـــــــواشو داشتــــم

اینجا خــــودم براش شراب گذاشتـم

فقط تصور کن

مهدی خانعلی زاده — Mon, 21 Jul 2008 19:36:56 +0000

تصور کن اگه حتی تصورکردنش سخته

جهانی که هر انسانی تو اون خوشبخت خوشبخته

جهانی که تو اون پول و نژاد و قدرت ارزش نیست

جواب هم صدایی ها پلیس ضد شورش نیست

همانا که حزب خدا پیروز است

مهدی خانعلی زاده — Sun, 20 Jul 2008 12:35:32 +0000

کجایند آنهایی که از ایستادگی می هراسند؟ کجایند آنهایی که می گفتند آمریکا قدرت برتر جهان است و ما باید این را بپذیریم؟ کجایند آن درماندگانی که دم از عجز و لابه در درگاه خداوندگار دموکراسی می زدند؟ این افراد کجایند تا کور شدن جهانخواران را ببینند.مگر یکتا پروردگار عالم نگفته است که فان حزب الله هم الغالبون؟ مگر نگفته است که تو در حزب من باش ، بقیه اش را خودم حل می کنم؟ آیا بالا رفتن قیمت گوجه فرنگی ارزش داخل شدن به حزب خدا را ندارد؟

نمی دانم چه و چگونه از لبنان بگویم.حاضر هستم تمام زندگی ام را بدهم اما به جای غوطه ور بودن در میان مردمی که 5 تومان گران شدن نان را تاب نمی آورند ، در میان مردمانی باشم که کشورشان با خاک یکسان شده است اما لحظه ای دست از اعتقادات خود نمی شویند.وقتی فریاد های غرورانگیز آن سید بزرگوار را بر سر طبل توخالی ای به نام اسرائیل می بینم ، ناخود آگاه اشک می ریزم.هم اشک شوق است و هم اشک عصبانیت.شوق از اینکه هنوز هم مردانی هستند که بر سر وعده خویش با خدای یگانه هستند و عصبانیت از اینکه در میان مردمی زندگی می کنم که خدایشان را فراموش کرده اند.مردمی که شعب ابی طالب را فراموش کرده اند.براستی چه کمدی ای می شد اگر مردم ایران در زمان پیامبر حضور داشتند.

آفرین بر مقاومت.نه به معنای یک حزب بلکه به معنای لغوی آن.مقاومت ، سرافرازی می آورد.خواه رهبرش سید حسن نصرالله باشد خواه چه گوارا خواه احمدی نژاد.اصل بر مقاومت است.مقاومت در برابر زورگو و متجاوز.بهایش را هم باید پرداخت و ما می پردازیم.جانمان را فدای آرمانمان می کنیم.بلی ، آرمان و اعتقادمان.

آمریکا سالانه میلیاردها میلیارد به اسرائیل کمک می کند.اصلا اگر کسی غیر از این انجام دهد ، مواخذه می شود.حتی یکی از تبلیغات اصلی برای بازی های سیاسی ، دفاع از اسرائیل است.آنوقت در مملکت به اصطلاح اسلامی مان ، معاون ارشد رئیس جمهور سابق کشورمان از کمک به لبنان انتقاد می کند و آن را شرعا جایز نمی داند.تف بر این دنیای نامرد که حتی دین و شرعیات را هم بازیچه خود قرار داده است.

درود بر حزب الله و درود بر خلیفه شایسته خدا بر روی زمین ، سید حسن نصرالله.کاش اندکی ، فقط اندکی از خون غیرتمند این سید بزرگوار در درون رگهای مردم این سرزمین جاری بود.

سمير قنطار کيست؟

متن كامل سخنراني «سمير قنطار» در مراسم استقبال

گزارش تصویری: مراسم تشیع 199 شهید حزب الله

ابطحي: كمك به لبنان مجوز شرعي ندارد!

گزارش تصویری: مراسم بزرگداشت سمیر قنطار

پی نوشت :

1- درگذشت خسرو شکیبایی در زمانه ای که بازیگرانش افشار و گلزار هستند ، دو چندان دردناک است.درود خداوندگار عالمیان بر او باد.

2- اسفندیار رحیم مشایی که معرف حضورتان هست.گویا ایشان به نمایندگی سلطنت طلبان در ایران تبدیل شده اند.بزودی حرف های اخیر ایشان را بررسی خواهم کرد.

3- هوا بس ناجوانمردانه داغ است.
-

همان که نان داد

مهدی خانعلی زاده — Wed, 16 Jul 2008 10:42:00 +0000

چه بگویم؟ از کجا بگویم؟ از شب هایی که با صدای گریه های من از خواب پریده است یا از دعواهایی که بر سر مدل ریش من داریم؟ از پشتوانه بودنش بگویم یا از عدم تفاهم سلیقه هامان؟ نمی دانم.هر چقدر می توان مادر را با خوبی و بدون نقص تعریف کرد ، برای پدر باید کلی مقدمه چینی کرد.

شکی نیست که پدر جایگاهی بسیار والا دارد و همه ما موظف (بله ، موظف) به اطاعت تام و تمام از وی هستیم اما بعضی مواقع این تفاوت نسل ها کار دست آدم میده.خب سلیقه ها فرق می کنه دیگه.من دوست دارم ریش بلند داشته باشم اما پدرم میگه باید کوتاهش کنی (امروز صبح وقتی بعد از یک سال صورتم را کامل تراشیدم ، پدرم بهم گفت تازه شبیه آدمیزاد شده ای!!!).من دوست دارم تمام شلوارهایم مشکی باشد اما او می گوید باید سبز بپوشی.تازه این مسائل ، جزئیات است.وای به روزی که بخواهیم در مورد مسائل سیاسی و اجتماعی و بالخصوص مذهبی صحبت کنیم.خدا باید به حال افراد خانواده رحم کند.چون هیچکدام کوتاه نمی آییم.من از سه در چهار خوشم نمیاد.در واقع حالم ازش بهم می خوره.برای همین وقتی قهقهه های پدرم رو می بینم ، اعصابم خرد میشه.داغون میشم وقتی پدر عزیزم جلوی تلویزیون می نشیند و از برنامه های چیپ لذت می برد.برای پدرم قابل درک نیست که من 200 هزار تومان برای خرید کتاب کنار بگذارم.او نمی داند کتاب چقدر جذاب است (شاید هم من نمی دانم خرج زندگی سخت است.اینجا را ببینید).

با تمام موارد فوق ، پدرم را دوست دارم.چرا؟ چون پدرم است.چون ولی من است و حق ولایت بر من دارد.چون دیروز به قد 198 سانت و وزن 110 کیلوی من نگاه کرد و گفت ((یادش بخیر! انگار همین دیروز بود که روی کولم سوارت می کردم و سربالایی خیابان هنگام رو قلمدوش تا خانه می بردمت)).چون همانی است که نان می دهد.چون اصول دینم را از او گرفته ام.چون صبح ها می بینم که به خاطر من ، از خانه بیرون می رود و بعد از ظهر به خانه باز می گردد.مخلص کلام اینکه پدرم را دوست دارم چون پدرم است.