از همه جا از همه چیز

به دو چشم خون فشانم...

مهدی خانعلی‌زاده — 2010-09-02T05:06:17+01:00

محکم‌ترین دلیل برای اثبات موفقیت نظریه حکومت دینی

مهدی خانعلی‌زاده — 2010-08-30T03:08:29+01:00

یکی از مهمترین و البته چالشی‌ترین مباحثی که معمولا میان روشنفکران و اسلامگرایان مطرح است، پاسخ به این سوال است که آیا حکومت دینی می‌تواند فرآیندی موفق در اداره جامعه داشته باشد یا خیر. این موضوع از آنجا حائز اهمیت است که در صورت تایید این روند، یک رقیب سرسخت برای تئوری‌های دیگر در عرصه حکومت و مدیریت جهانی تراشیده می‌شود که یقینا برای جریانات قدرت و سرمایه در جهان به هیچ عنوان خوشایند نیست. البته خود انقلاب اسلامی یا به قول غربی‌ها "انقلاب 1979 ایران" یکی از مواردی بود که تئوری حکومت دینی را به عمل رساند و تجربه 30 سال اخیر هم از موفقیت آن حکایت می‌کند.

با این حال، برخی از افراد داخل کشور هنوز به این مساله با دیده شک نگاه می‌کنند و تعابیر و تعاریف مختلفی از آن دارند. برخی معتقدند نظریه حکومت دینی شکست خورده و دیگر جایی در جهان سیاست ندارد (ابراهیم یزدی و امثالهم) برخی دیگر هم معتقدند که اصولا تنها حکومت صالحه در عرصه جهانی یک حکومت دینی است (آقای مصباح یزدی و دیگران).

تمام این مقدمه را گفتم تا برسم به نظریه خودم! دیشب که برای مراسم احیای قدر به مصلی تهران رفته بودم، چیزی که به شدت نظر من را به خود جلب کرد (نکته ضروری: از لحاظ فضا می‌گویم؛ نه یک فرد یا ظاهر خاص. جان مادرتان به این مورد گیر ندهید که من خیلی سربه‌زیرتر از این حرف‌ها هستم)، نوع پوشش برخی از دختران حاضر در مراسم بود. کم نبودند دخترانی که با ظاهری که متناسب با یک مهمانی باشکوه بود در مراسم شرکت کرده بودند و البته حسابی هم اشک می‌ریختند و ناله می‌کردند. این مساله از نظر من، پیروزی تئوری حکومت دینی بود؛ یعنی بزرگترین دلیل برای موفق بودن این نظریه. این مساله نشان می‌دهد که حکومت دینی موفق شده تا مفاهیم دین را با روح و خون مردم بیامیزد؛ به نحوی که حتی یک فردی که به ظواهر دین بی‌توجه است نمی‌تواند نسبت به مسائل اصلی و متن دین بی‌تفاوت باشد. تلفیق "بدحجابی" و "حضور در مراسم احیا" برخلاف ظاهر نه چندان دلچسبش، به قدری شیرین است که جان انسان را عسلی می‌کند و کام او را شکر.

این مساله، بزرگترین سند برای اثبات نظریه حکومت دینی است؛ حکومتی که قلب و مغز مردمان را به تسخیر خود درآورده است و سهمناک‌ترین طوفان‌های به ظاهر عقلی هم نمی‌توانند کوچکترین آسیبی به آن برسانند.

آقایان! بی‌خیال مشایی ولی من از شما نمی‌گذرم

مهدی خانعلی‌زاده — 2010-08-27T03:09:52+01:00

این یک قضیه ثابت شده است که هرکس ادعای "خفن ولایتمداری" دارد، اصولا انسان ولایتمداری نیست. این مساله را از واکنش برخی افراد به سخنان رهبری در جمع دانشجویان می‌توان دریافت. آقای خامنه‌ای در این دیدار صحبت‌هایی کردند که به مذاق برخی دوستان خوش نیامد. از آنجایی که این افراد صبح تا شب عکس رهبری را در اینجا و آنجا می‌گذارند و "آقا... آقا" می‌کنند، خب ظاهر خوبی ندارد که صریحا با صحبت‌های ایشان مخالفت کنند؛ پس دست به تاکتیک جدیدی می‌زنند: "تاویل و تفسیر به رای سخنان رهبری." این تاکتیک دقیقا همانی است که آن طرفی‌ها هم از آن استفاده می‌کنند. یعنی من شخصا تا به حال یک وبلاگ از اعضای تیم آقای دست راست رئیس جمهور را ندیده‌ام که عکس رهبری بالای آن نباشد. پای صحبتشان هم می‌نشینی، دائما "آقا... آقا" می‌کنند و از ایشان شاهد مثال می‌آورند (نمونه‌اش هم همین جزوه مسخره‌ای که تحت عنوان "مکتب ایرانی از دیدگاه امام خامنه‌ای" در دیدار دانشجویان با رئیس جمهور توزیع شد).

ماجرا از این قرار است که یکی از دوستان بسیجی در دانشگاه با من تماس گرفت و گفت که تعدادی کارت دعوت دانشجویان به افطاری رئیس جمهور در اختیار بسیج دانشجویی و نهاد رهبری در دانشگاه قرار گرفته است. از من پرسید اگر مایل هستم، یک کارت هم به اسم من صادر شود. من هم از خداخواسته (چون عضو بسیج نیستم و کمتر پیش می‌آید که در اینگونه مراسم حضور پیدا کنم) قبول کردم. همه چیز به خوبی و خوشی پیش رفت و جلسه با احمدی‌نژاد هم همانطور که پیش‌بینی می‌کردم، بسیار شیرین و لذت بخش بود. مطالب مختلفی در این دیدار بیان شد؛ از انتقاد شدید از آقای دست راست تا گزینشی بودن جلسه و امثالهم. من که اصولا ارتباطی با این جمع نداشتم و ندارم، زیاد اهمیتی به این حرف‌ها ندادم و سعی کردم از حضور در محضر رئیس جمهور حداکثر استفاده را بکنم. البته برخی اقدامات و چهره‌ها حکایت از یک برنامه‌ریزی البته ناموفق می‌داد.

گذشت و ما هم از همه جا بی‌خبر برگشتیم منزل و شب را به صبح رساندیم و راس ساعت 9 رسیدیم محل کار. همین که کامپیوتر را روشن کردم و رفتم سراغ گودر (گوگل ریدر)، دیدم که یکی از دوستان! عکس خبرگزاری ایسنا که من را در جلسه دانشجویان با رئیس جمهور نشان می‌دهد، به اشتراک گذاشته و تیتر زده "دم خروس دوستان مشایی چی." همین عکس کلی مسائل حاشیه‌ای به دنبال داشت و تا مرز ارتداد من هم پیش رفت.

برگردم به همان موضوعی که اول متن اشاره کردم. آقای خامنه‌ای بارها و بارها بر "جذب حدکثری و دفع حداقلی" تاکید کرده‌اند. ایشان بارها گفته‌اند حتی با دشمنان هم طوری مدارا کنید که زمینه برای بازگشتشان فراهم شود؛ آنوقت برخی به ظاهر ولایتمداران که تنها چیزی که از ولایتمداری یاد گرفته‌اند "آقا... آقا" کردن است، نه تنها جذب حداکثری نمی‌کنند، بلکه جذب حداقلی هم نمی‌کنند و کلا دنبال حذف هستند. یعنی مهدی خانعلی‌زاده که تمام زندگی‌ و تفکراتش روی اینترنت است و همه می‌دانند که چه مشربی دارد، به خاطر دیدار با رئیس جمهور منتخب ملت، ناگهان تبدیل به یک منافق و بلکه یک ملحد می‌شود! واقعا حس بدی بود وقتی یکی از خانم‌های فعال در گودر که سابقه آشنایی تقریبا کاملی از من دارد، در چت از من پرسید: "آقای خانعلی‌زاده! فلانی می‌گوید شما نفوذی هستید. نظر شما چیه؟". یعنی خداوکیلی تاحالا چنین حس بدی نداشتم. از همان لحظه سوزش معده شدیدی گرفتم و با توجه به ماه رمضان، تا افطار مجبور شدم بسوزم و بسازم؛ البته کار به جایی رسید که شب هم نتوانستم پلک بر پلک بگذارم.

یکی دیگر از به ظاهر دوستان تهمت زده که تو عضو ستاد ونک فلانی هستی و تو پول گرفته‌ای و نمک مشایی می‌خوری و قس علی هذا. نکته جالب اینجاست که یکی از این افراد نوشته است که خانعلی‌زاده اصلا دانشجو نیست و برای پر کردن سالن دعوت شده بود!

همانطور که در گودر گفتم، الان هم می‌گویم که از هیچکدام از این افراد نمی‌گذرم. اگر آخرتی در کار باشد که هست، تسویه حساب من با آن‌ها باشد همانجا. با همان‌هایی که جنبش دانشجویی را ارث پدری می‌دانند و به نام خودشان سند زده‌اند. البته بعید می‌دانم این افراد اصولا اعتقادی به قیامت و معاد داشته باشند که حالا من آن‌ها را به روز "تبلی السرائر" حواله می‌کنم.

من هیچوقت از لفظ "امام خامنه‌ای" استفاده نمی‌کنم. من هیچوقت عکس ایشان را روی قلبم نمی‌گذارم. من ایشان را "آقای خامنه‌ای" می‌خوانم اما از تمام این مدعیانی که صبح تا به شب عکس ایشان را به اشتراک می‌گذارند و "آقا... آقا" می‌کنند، بیشتر به ایشان ارادت دارم. از تمام این مدعیان از همه جا بی‌خبر بیشتر خودم را ولایی و پیرو ایشان می‌دانم و از همه این افراد بیشتر برای حفظ کشورم از جان مایه گذاشته‌ام.

به کوری چشم مدعیان، هزار بار دیگر هم برای دیدار با احمدی‌نژاد دعوت شوم، نه با گام که با سر می‌روم تا رئیس جمهور عزیزم را ببینم و صحبت‌های شیرینش را بشنوم. البته دوستانی که در تیم آقای دست راست هستند هم حواسشان باشد که درحال فروش آخرت با متاع اندکی هستند.

نکته: خدا لعنت کند این آقای دست راست را که باعث شده بچه حزب‌اللهی‌ها به جان هم بیفتند.

مشکل ممیزی

مهدی خانعلی‌زاده — 2010-08-21T05:19:17+01:00

خرمشهر – 1388:

- بابایی! این سوراخ‌های روی دیوار چیه؟

- جنگ بود بابا؛ جنگ.

تهران – 1408:

- بابایی! این رنگ‌های روی دیوار چیه؟

- جنگ بود بابا؛ جنگ.

نکته: این داستان کوتاه را برای "همشهری داستان" فرستادم. نفیسه مرشدزاده عزیز برایم ایمیل فرستاد و پاسخ داد که مشکل ممیزی دارد!

این یک ویدئوی تاریخی است

مهدی خانعلی‌زاده — 2010-08-17T01:21:18+01:00

هشت ماه جنجال و آشوب برای یک دروغ بزرگ

این اظهارات مصطفی تاج‌زاده را باید یکی از تاریخی‌ترین ویدئوهای عصر معاصر ایران دانست؛ حتی تاریخی‌تر و تاثیرگذارتر از آن ویدئوی معروف "صدای انقلاب شما را شنیدم." سخنان عضو ارشد ستاد میرحسین موسوی درباره عدم امکان وجود تقلب در انتخابات یعنی همه حوادث 88 را با دور تند ببینیم:

نه غزه؛ نه لبنان؛ جانم فدای ایران

مرگ بر اصل ولایت فقیه

استقلال؛ آزادی؛ جمهوری ایرانی

و ...

این ویدئوی چند ثانیه‌ای، هشت ماه فتنه‌انگیزی را رسما بدون پشتوانه و دلیل می‌کند و خلاص. یعنی تمام این مسائل فقط و فقط به خاطر یک دروغ بزرگ بوده است؛ دروغی بزرگ‌تر از سفر نیل آرمسترانگ به ماه.

دکتر ولایتی و ماجرای "آن ممه را لولو برد"

مهدی خانعلی‌زاده — 2010-08-10T00:04:09+01:00

... صحبت‌های ما در مورد دولت انگلیس و سیاست‌های غربی و قضیه سلمان رشدی گل انداخته است. دکتر ولایتی به صحبت‌ها گوش می‌دهد و گاه در تایید و یا رد سخن این و آن، سخنی می‌گوید:

- می‌دانیم که روابط جمهوری اسلامی ایران و انگلیس یک سال و نیم قبل به درخواست مجلس شورای اسلامی قطع شده بود. طبق مصوبه مجلس از وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی ایران خواسته شده بود که تا زمانی که دولت انگلیس مراتب احترام خود را نسبت به اسلام و مسلمین اعلام نکرده است، روابط دو کشور برقرار نشود.

- انگلیسی‌ها البته می‌دانند که روابط بعد از انقلاب با آنچه در سال‌های قبل از انقلاب اسلامی وجود داشته، نمی تواند یکسان باشد. ممه سابق را لولو برد!

"کتاب در بهشت شداد؛ خاطرات سفر به آمریکا - نوشته جلال رفیع - انتشارات اطلاعات - صفحه 173"

همه ماموران امنیتی آمریکا، جک بائر نیستند!

مهدی خانعلی‌زاده — 2010-08-04T00:33:20+01:00

اولین واکنشی که شخصا نسبت به اعلام خبر فرار شهرام امیری از دست ماموران امنیتی سازمان اطلاعاتی آمریکا (سیا) نشان دادم، این بود که با چشمانی گرد شده و دهانی باز به پدرم گفتم: مگه میشه؟!

تقریبا همین واکنش با کمی غلظت کمتر و بیشتر در میان اکثر وبلاگ‌ها و سایت‌ها هم مشاهده شد. مساله اصلی اینجا بود که باور این موضوع که یک نفر بتواند دستگاه اطلاعاتی سوپر حرفه‌ای ایالات متحده را سرکار بگذارد و در یک خانه محلی، از خودش فیلم بگیرد و برای ایران بفرستد و بعد هم از دست ماموران فرار کند و بدون هیچ مشکلی به دفتر حافظ منافع ایران در آمریکا برود، برای ایرانی جماعت خیلی سخت است. همین مساله درباره من هم صدق می‌کرد تا اینکه چند روز پیش که داشتم وسایل داخل کمدم را تمیز و مرتب می‌کردم، نگاهم به دی‌وی‌دی‌های پرشمار سریال 24 افتاد که چند ماه پیش دیده بودم (داخل پرانتز عرض کنم که من حدود 150 قسمت سریال را در عرض یک هفته تماشا کردم!)

آن موقع بود که ناگهان فهمیدم علت تفکرات عجیبی که درباره ماجرای شهرام امیری داشتم، چیه. در واقع تمام ابهت و جلال و جبروت آمریکا – چه در بعد نظامی و چه در بعد امنیتی و سیاسی – مرهون عظمت هالیوود است. اینقدر امثال جک بائر را به درون مغز ما خورانده‌اند و اینقدر از امکانات عجیب و غریب و حیرت‌انگیز دستگاه‌های امنیتی و اطلاعاتی ایالات متحده برای ما فیلم ساخته‌اند که ناخودآگاه باورمان شده است که واقعا خبریه! ماجرای شهرام امیری نشان داد دستگاه اطلاعاتی آمریکا هم مثل هر کشور دیگری نقاط قدرت و ضعف خود را دارد و اصلا یک تافته جدا بافته نیست. همانطور که سیا توانست در جریان آشوب‌های سال پیش، وزارت اطلاعات ایران را شکست دهد، ایران هم در ماجرای امیری توانست سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا را شکست دهد؛ به همین سادگی و راحتی. اصلا ماجرای محیرالعقولی هم در این وسط رخ نداده است.

امیدوارم بعد از این حواسمان را بیشتر جمع کنیم که افکارمان را به دست فیلم‌ها و سریال‌های جذاب و خوش آب و رنگ هالیوود ندهیم و خیال نکنیم تمام افسرهای اطلاعاتی آمریکا، به خوش صدایی و باذکاوتی جک بائر هستند!

نکته: چند وقت پیش داشتم با یکی از بستگان که جزو اپوزیسیون محسوب میشه، صحبت می‌کردم. وسط بحث، برگشت گفت که علت حمله آمریکا به عراق، اطلاعات غلطی بود که وزارت اطلاعات ایران از طریق افرادی مثل هوشنگ امیراحمدی به سیا داده بود. اون موقع حرفش رو خنده‌دار دونستم ولی الان که فکر می‌کنم، می‌بینم چندان هم غیرقابل باور و غیرمنطقی نیست.

در همین رابطه:

24 ساعت برای تخریب اسلام کافی نیست

آقا... بیا

مهدی خانعلی‌زاده — 2010-07-26T14:17:35+01:00

تا کی به تمنای وصال تو یگانه

اشکم شود از هر مژه چون سیل روانه

حقوق‌بشر؛ واژه مظلوم تاریخ

مهدی خانعلی‌زاده — 2010-07-22T09:38:27+01:00

در عرف بین‌المللی و روابط جهانی، نام کشور کانادا با حقوق‌بشر گره خورده است. کانادا در مجامع جهانی به عنوان یکی از پاسداران اصلی حقوق بشر در تمامی عرصه‌ها شناخته می‌شود. فعالیت‌های گسترده‌ای تحت همین نام در این کشور برگزار می‌شود تا جایی که کانادا به عنوان قطب حقوق‌بشر دنیا شناخته می‌شود. اگر یادتان باشد، در دوره اصلاحات، یک تبعه ایرانی‌الاصل کانادا به طرز مشکوکی در ایران فوت کرد. این ماجرا هنوز که هنوز است از سوی مقامات و مسئولان این کشور در عرصه‌ها و مجامع مختلف بیان می‌شود و از آن به عنوان یک نقطه بسیار تاریک در موضوعات حقوق‌بشری ایران یاد می‌شود.

ماه گذشته اجلاس سران کشورهای صنعتی جهان موسوم به G20 در کانادا برگزار شد. مسئولان امنیتی و انتظامی کانادا چون احتمال می‌دادند اعتراضات مردمی در پایتخت این کشور یعنی اتاوا بسیار زیاد باشد، ترجیح دادند تا این اجلاس مهم بین‌المللی را در شهر دیگری به نام تورنتو برگزار کنند. با این حال، از همان روزهای ابتدایی برگزاری اجلاس، هجم گسترده اعتراضات مردمی به روسای جمهوری که در این اجلاس شرکت کرده بودند، شدت گرفت و به تظاهرات خیابانی کشیده شد.

قبل از اینکه به ماجراهای رخ داده در تورنتو بپردازم، بد نیست نگاهی به وضعیت و سابقه اینگونه اعتراضات در کانادا بیندازیم. اصولا در کشورهای غربی، نهادهای مردمی یا همان NGO ها کاملا پذیرفته شده‌اند و به عنوان تشکل‌های تاثیرگذار از سوی دولت و خود مردم پذیرفته شده‌اند. کاری به این مساله نداریم که این موضوع خوب است یا بد؛ نکته اینجاست که اگر در ایران این مفهوم در حال طی کردن دوران طفولیت خود است، تشکل‌های مردم نهاد در اروپا و غرب کاملا جا افتاده است. در ضمن اعتراضات خیابانی با مجوز هم که از سوی این NGO ها شکل می‌گیرد، روالی عادی و رسمی دارد و با شروطی که در قوانین کشورها مشخص شده، بلامانع است. نیروهای انتظامی این کشورها هم کاملا با این مساله آشنایی دارند و تجربه طولانی مدتی در نحوه کنترل کردن اینگونه تظاهرات‌ها دارند.

برگردیم به بحث اصلی خودمان؛ اجلاس G20 در تورنتو درحال برگزاری است و تعدادی از تشکل‌های مردم نهاد که نسبت به تصمیمات گرفته شده در این اجلاس اعتراض دارند، مردم را به برگزاری راهپیمایی فراخوانده‌اند. تا اینجای کار روال عادی طی شده اما وقتی به عمق ماجرا نگاه می‌کنیم، مساله دیگری را متوجه می‌شوم.

کشوری که خود را رسما در تمامی جهان، پرچمدار حقوق بشر می‌داند و به نوعی پدرخوانده غیررسمی این مساله است، چنان برخورد شدیدی با این معترضان صورت می‌دهد که فقط با تصاویر منتشر شده از زندان‌های ابوغریب و گوانتانامو قابل مقایسه است. تازه این شرایط درحالی صورت می‌گیرد که همانطور که در بالا اشاره شد، این مساله سابقه طولانی مدتی در این کشور دارد و شرایط ویژه و عجیبی نیست. مساله جالب هم اینجاست که معترضین اصلا کاری به حکومت یا دولت کانادا ندارند و اصولا نقدی نسبت به آن‌ها بیان نمی‌شود؛ بلکه اعتراضات خطاب به یک اجلاس جهانی و تصمیمات گرفته شده در آن است. نه قرار است حکومتی براندازی شود و نه قرار است رای کسی پس گرفته شود. با این حال برخورد وحشیانه پلیس کانادا با معترضین، واقعا غیرقابل وصف است.

در این میان انتشار یک فایل ویدئویی حاوی سخنان یک خبرنگار مستقل به نام Ammy Miller که از جستجوی عریان دختران بازداشتی و هتک حرمت جنسی آنان توسط پلیس کانادا در بازداشتگاه‌ها خبر می‌دهد، مشخص می‌کند که برخورد خشونت آمیز با راهپیمایان فقط بخشی از رفتار سوال‌برانگیز کشور شماره یک مدافع حقوق‌بشر است و مسائلی نظیر تجاوز در زندان‌های کانادا، یک واقعیت انکارناپذیر است. (برای مشاهده متن فارسی صحبت‌های داخل این ویدئو اینجا را کلیک کنید)

از سوی دیگر، انتشار یک ویدئو که نشان می‌داد یک دختر جوان به جرم فوت کردن حباب کف و صابون در تظاهرات، توسط پلیس تورنتو بازرسی بدنی و سپس بازداشت شده است، پرده دیگری از اقدامات جالب مسئولان انتظامی کانادا را هویدا کرد. (برای مشاهده متن فارسی صحبت‌های داخل این ویدئو اینجا را کلیک کنید)

در این میان، واکنش رسانه‌های جهانی و نهادهای حقوق بشری بسیار جالب است. "عفو بین‌الملل" که رسما پدرخوانده نهادهای حقوق بشری در جهان است و به مناسبت‌های مختلف، بیانیه‌های عریض و طویلی را علیه کشورهای مخالف ایالات متحده به ویژه جمهوری اسلامی ایران منتشر می‌کند، براحتی از کنار تجاوز جنسی پلیس کانادا و سایر اقدامات غیرانسانی این کشور علیه معترضان می‌گذرد و کوچکترین اشاره‌ای به آن نمی‌کند. تلویزیون‌های خبری جهان هم ترجیح می‌دهند به بررسی نقش آمونیاک در پرورش خیار بپردازند تا اینکه این جنایات عریان را به نمایش بگذارند. جتی سایت عکس بوستون هم که خود را یک سایت کاملا خبری و حرفه‌ای می‌خواند، یک عکس هم از این اقدامات وحشیانه کانادا منتشر نمی‌کند.

مخلص کلام اینکه اگر قرار باشد مظلوم‌ترین واژه‌ای که در تاریخ بشریت مورد سوءاستفاده مستکبران قرار گرفته را انتخاب کنیم، یقینا "حقوق‌بشر" جزو اولین انتخاب‌ها خواهد بود.

در همین رابطه:

گزارشی از رفتارهای خشونت آمیز پلیس کانادا
http://www.youtube.com/watch?v=evhYtYei5I0

جسی روزنفلد (خبرنگار گاردین) از وضعیت بازداشت در کانادا می گوید
http://www.youtube.com/watch?v=Kioj2mqRUzY

امی میلر (خبرنگار آزاد) نحوه رفتار پلیس کانادا با زنان خبرنگار را توضیح می دهد
http://www.youtube.com/watch?v=RcXhEd_mDt4

گزارشی از تعرض جنسی پلیس کانادا به خبرنگاران زن
http://www.prisonplanet.com/journalist-toronto-police-sexually-molested-women-at-g20.html

فیلمی از حمله پلیس کانادا به تظاهرات آرام
http://www.huffingtonpost.com/2010/06/27/toronto-police-attack-pea_n_627042.html

شمار بازداشت شدگان تا نهصد نفر اعلام شده است
http://www.montrealgazette.com/business/boasts+largest+mass+arrest+Canadian+history/3223036/story.html

نخست وزیر کانادا تظاهر کنندگان را مشتی اراذل خواند
http://www.montrealgazette.com/news/canada/more+than+arrests+protests+swell/3210675/story.html

هزینه ها و پیشگیریهای دولت کانادا قبل از اجلاس سران 20
http://www.bbc.co.uk/persian/world/2010/06/100624_u02-g20-toronto-security.shtml

حبل المتین

مهدی خانعلی‌زاده — 2010-07-04T01:50:00+01:00

"واعتصموا بحبل الله جمیعا و لا تفرقوا"

دیروز وقتی تصاویر حضور هنرمندان و بازیگران تلویزیون در کنار آقای خامنه‌ای را دیدم، ناخودآگاه اشک در چشمانم حلقه زد. این دومین مرتبه است که بعد از دیدن رهبری گریه می‌کنم. بار اول در نماز عید فطر سال پیش در دانشگاه تهران بود و بار دوم هم دیشب. وقتی این تصاویر را دیدم، با خودم گفتم الحق که این مرد همان حبل المتین است که همه را دور محور خود جمع کرده و اجازه نمی‌دهد تا پراکنده شوند. حتی تصور اینکه لحظه‌ای ایشان نقش خود را رها کنند هم هولناک است. کسی که می‌تواند همزمان الهام حمیدی، حمید لولایی، بهاره افشاری، فاطمه گودرزی، داریوش کاردان، مسعود ده نمکی، شهاب حسینی، افسانه بایگان، شاهرخ استخری، سام درخشانی، دانیال حکیمی و ... را کنار هم جمع کند و با یک ریسمان نامرئی همه را متحد کند.

ارادت من به آقای خامنه‌ای سه مرحله داشت؛ تا چند سال پیش که خب اصلاح‌طلب بودم و طبعا مخالف. در سال‌های اخیر هم چون مواضعم تغییر کرده بود، ایشان را قابل احترام می‌دانستم اما بعد از فتنه 88 واقعا مرید ایشان شده‌ام. این مرد اعجاب‌برانگیز است؛ استثنایی است. همان "رواه حدیثنا" است بدون شک. دیروز که محور وحدت شدنش را دیدم، افسوس خوردم که چرا زودتر این مرد را نشناختم. اصلا مگر می‌شود اشک‌های حمید لولایی را دید و به عظمت خامنه‌ای کبیر پی نبرد و گریه نکرد؟ مگر می‌شود نگاه مبهوت فاطمه گودرزی را دید و جمال نورانی خامنه‌ای را از یاد برد؟

می‌توان تا صبح این نوشته را ادامه داد اما اشک نمی‌گذارد...