اول خیلی عصبانی شدم اما بعد فقط افسوس خوردم. افسوس به خاطر خریت نوین که اسمش را گذاشته اند ((روشنفکری)). اینکه همه چیز را بخواهی از منظری متفاوت نگاه کنی. اینکه همیشه مخالف باشی. بالاخره این دائم المخالف بودن، کلاس دارد.

کسانی که دائما برج های سر به فلک کشیده کشور امارات را به رخ ما می کشیدند (+ و +)، حالا از اینکه جمهوری اسلامی توانسته است به قدرت علمی ساخت و پرتاب ماهواره دست یابد، اظهار ناراحتی می کنند (+) و می گویند که چرا این همه هزینه را بیخود!!! هدر می دهیم؟! می توانیم به جایش بیمارستان بسازیم. به جایش پفک را ارزان کنیم تا بچه ها حالش را ببرند. اصلا می توانیم هزاران پیست اسکی بسازیم تا جوانان حالش را ببرند. کافی شاپ هم ایده بدی نیست. می توانیم کافی شاپ ها را زیاد کنیم تا دختر و پسرها راحت تر بتوانند حریم شکنی کنند و دستورات صریح دین مبین اسلام را زیر سوال ببرند. فقط یک سوال این وسط باقی می ماند: اسرائیل به اندازه کافی بیمارستان دارد و مردمش در امنیت زندگی می کنند؟ پس چرا به دنبال سوخت هسته ای و فناوری پرتاب ماهواره است؟

امثال این آقایان و ایضا خانم ها، کم نیستند. برای لقمه نانی، دم تکان می دهند و کاری هم ندارند که دنیا دست کیست. آرزو می کنند دیگی که برای آنها نجوشد، کله سگ در آن بجوشد. چون جمهوری اسلامی اسباب عیش و نوش و هوسبازی هایشان را فراهم نکرده است، شاکی هستند. می خواهند برده سر سپرده باشند. البته اصلا جای تعجب ندارد. وقتی سردمدارشان رسما می گوید که اگر یزید شرایط مادی خوبی برای زندگی من فراهم کند، زیر علمش سینه می زنم، چه توقعی از این خرده  روشنفکران داریم؟

بارها گفته ام که نان خشک و کپک زده را به ساندویچ گرم و چرب و خوشمزه مک دونالد ترجیح می دهم. برای همین است که زندگی در ایران را به زندگی در امارات ترجیح می دهم. چون نمی خواهم زندگی سگ وارانه داشته باشم. چون نمی خواهم به خاطر خوشی های دنیوی، تن به ارباب بودن کس دیگری بدهم. دوست دارم نان بازوی خودم را بخورم. نان و ماستی که خودم برایش زحمت کشیده باشم، هزاران بار لذیذتر از کبابی است که از اجنبی گرفته ام.

دنیای غریبی است. حتی اجازه پیشرفت علمی را هم به آدم نمی دهند. یاد قضیه مصدق و شکایت انگلیس درباره ملی کردن صنعت نفت افتادم. انگلیسی ها از ایران شکایت کردند که چرا می خواهد صنعت نفتش را ملی کند؟!!!!!!

اگر اینها روشنفکر هستند، من دست همه متحجرین را می بوسم.

نکته: بعد از قضیه 20:30 و شکایت روزنامه های اصلاح طلب از این موضوع، مطلبی را در یک وبلاگ دیدم تحت عنوان ((در این مملکت حتی نمی توان خفه شد)) که در آن شدیدا به مسئولین نظام حمله شده بود که حتی اجازه سکوت کردن هم به روزنامه ها داده نمی شود. تیتر این مطلب را با الهام از همین موضوع، انتخاب کردم. حتما حق می دهید که باز هم به موضوع استانداردهای دوگانه رجوع کنم.

دستاوردهای پروژه امید

حرکت ماهواره امید را به صورت زنده دنبال کنید

نیویورک تایمز: ماهواره ایرانى یک شاهکار فنى واقعى است

نوشته شده توسط مهدی خانعلی زاده در یکشنبه بیستم بهمن 1387 ، ساعت 12:53 بعد از ظهر

به گوگل باز بفرستید به کلوب بفرستید مشترک فید وبلاگ شوید لینك ثابت نظرات ( )