صبح سه شنبه ساعت 8 از خواب بیدار شدم. کلی برنامه ریزی کرده بودم که یک تابلوی زیبا از حضرت امام را برای تجمع امروز ببرم دانشگاه. هر چقدر خانه را می گردم، تابلو را پیدا نمی کنم. کاشف به عمل می آید که برادر گرامی عکس امام را برده خانه خودش. همینطوری استرس داشتم، نور علی نور هم شد. از تابلو که ناامید شدم، نشستم پای کامپیوتر تا حداقل چند تا پوستر پیدا کنم. یه جستجوی کلی در اینترنت کردم و چند تا فایلی که پیدا کردم را روی فلش مموری ریختم و لباسم را پوشیدم و آمدم به سمت دانشگاه.

به دانشگاه که رسیدم، دیدم دفتر بسیج بسته است. هر چقدر هم با موبایل مسئولین تماس گرفتم کسی جواب نداد. دیگه رسما داغ کرده بودم. کلی به خدا غر زدم که آخه اوس کریم! ما تا حالا با این اوباش کنار اومدیم. حالا که می خواهیم بعد از سه ماه سکوت، وفاداریمان به راه روح الله را نشان بدهیم، باید اینجوری شود؟! خلاصه بدجوری افسرده شدم. رفتم دفتر انجمن عمران و مشغول خواندن روزنامه شدم. ساعت حدود 11 بود که گفتم یه سر به دفتر بسیج بزنم شاید خبری باشد. دیدم خدا رو شکر مثل اینکه بچه ها آمده اند ولی خبری از پوستر و این حرفا نیست. گفتم مثل اینکه خودم باید دست به کار شوم. رفتم انتشارات دانشگاه و فایل هایی که آورده بودم را در قطع A3 پرینت گرفتم. چند تا پوستر بود و چند تا هم متن که حدود 30 تا برگه شد. پوسترها رو برداشتم و بردم دفتر بسیج. از بچه های بسیج پرسیدم که برنامه چیه؟ ماشالله اینقدر برنامه ریزی دقیق بود، یکی گفت قرار ساعت 11 هست، یکی گفت 12، یکی هم گفت بعد از نماز ظهر و عصر. شدت این هماهنگی!!! بدجوری ته دلم را خالی کرد.

وقت اذان بود. برنامه این شد که بعد از نماز از امام جماعت بخواهیم چند دقیقه درباره اتفاقات اخیر و هتک حرمت به ساحت مقدس حضرت امام (ره) صحبت کنند و بعد هم خبر تجمع اعتراضی بعد از نماز را اعلام کنند. نماز را به جماعت خواندیم. نماز که تمام شد حاج آقا چند جمله درباره وحدت و مبارزه با دشمنان کشور بیان کردند که الحق روشنگرانه بود. هنوز نگران جمعیت بودم. جسته و گریخته از گوشه و کنار شنیده بودم که دوستان مخالف هم قصد تجمع دارند. درسته که به حمایت الهی اعتقاد کامل دارم ولی به هر حال تصور اینکه جمعیت مناسبی جمع نشود و تعداد مخالفین بیشتر باشد، آن هم در مراسمی که قرار بود اعلام وفاداری به خمینی کبیر و تجدید بیعت با رهبری انجام شود، واقعا تحمل ناپذیر بود.

جمعیت کم کم از نمازخانه خارج می شد که با توکل به پروردگار فریاد زدم: ((الله اکبر... الله اکبر)). واکنش دانشجویان واقعا خیره کننده بود. چنان صدایی از الله اکبر گفتن های بچه ها بلند می شد که لرزش بدن مخالفین را می شد تصور کرد. این واکنش دلگرم کننده، تمام نگرانی هایم را بر طرف کرد. با اعتماد به نفسی که از حمایت دانشجویان گرفته بودم، با حرارت بیشتری شعار میدادم و دوستان هم الحق والانصاف سنگ تمام گذاشتند. از نمازخانه خارج شدیم و به سمت صحن اصلی دانشگاه حرکت کردیم. مساله ای که در حین حرکت در دانشگاه باعث خوشحالی می شد این بود که اساتید بزرگوار هم به جمع دانشجویان پیوستند و همراه و همگام با آنها شعار می دادند. در مسیر حرکت تعدادی از مخالفین که شاید به 30 نفر هم نمی رسیدند، ابتدا می خواستند در مقابل دانشجویان بایستند و به نوعی مقابله کنند ولی وقتی سیل خروشان جمعیت را مشاهده کردند، از این تصمیم منصرف شدند و به کنار رفتند. اوج مراسم در صحن اصلی دانشگاه بود. جایی که صدها نفر از دانشجویان انقلابی یکصدا فریاد ((مرگ بر منافق)) سر دادند. بانگ شعارهایی نظیر ((امام ما کوثر است، دشمن او ابتر است))، ((خامنه ای خمینی دیگر است، ولایتش ولایت حیدر است))، ((خونی که در رگ ماست، هدیه به رهبر ماست))، ((علمدار ولایت، دانشجویان فدایت))، ((استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی))، ((خامنه ای کوثر است، دشمن او ابتر است))، ((خمینی عزیزم، راهت ادامه دارد))، ((حسین حسین شعار ماست، خمینی افتخار ماست)) و بسیاری شعارهای دیگر، زینت بخش فضای دانشگاه بود. بعد از حدود نیم ساعت، یکی از روحانیون بزرگوار دانشگاه پشت میکروفون رفت و به سخنرانی پرداخت. محور سخنان ایشان درباره انحرافات افراد انقلابی بود که حتی به رهنمودهای دلسوزانه رهبری هم گوش ندادند و شرایطی را رقم زدند که این اتفاقات تلخ اتفاق بیفتد. مساله جالبی که در این میان اتفاق افتاد این بود که جمعیت مخالفین آنقدر عظیم بود که حتی وقتی کل جمعیت ساکت بودند و به سخنرانی گوش می دادند هم صدای شعارهایشان شنیده نمی شد!!! بعد از سخنرانی حاج آقا، جمعیت دوباره شروع به تکبیر گفتن کردند و شعارهایی در حمایت از رهبر و محکومیت هتک حرمت حضرت امام (ره) سر دادند. از آنجایی که وقت گذشته بود و بچه ها نمی خواستند مزاحمتی برای کلاس های درس ایجاد کنند، تصمیم بر این شد که تجمع را سریعتر به پایان برسانیم. مسئول بسیج دانشجویی دانشگاه پشت میکروفون رفت و بیانیه این تشکل دانشجویی پیرامون حوادث اخیر را قرائت کرد. دانشجویان هم با تکبیر، مفاد بیانیه را تایید می کردند. در پایان هم چند دقیقه شعار داده شد و در نهایت با ذکر یک صلوات، این تجمع اعتراضی باشکوه به پایان رسید.

راستش را بخواهید اصلا انتظارش را نداشتم که چنین جمعیتی برای برنامه جمع شوند. کسانی آمده بودند و با حرارت شعار می دادند که شاید ظاهرشان به انقلابی بودن نمی خورد ولی باید اعتراف کنم که اشتباه می کردم. دیدن غیرت دوستان همدانشگاهی – اعم از دختر و پسر –  که مخلصانه برای دفاع از آرمان هایشان شعار می دادند، واقعا لذت بخش بود. دست مریزاد رفقا، دم همتون گرم. این تجمع در حقیقت مصداق همان شعر معروف است که: ((کم گوی و گزیده گوی چون دُر// تا ز اندک تو جهان شود پُر// لاف از سخن چو در توان زد// آن خشت بود که پر توان زد)). دوستان مخالف تا حالا چند تا تجمع ضعیف برگزار کرده بودند اما بسیج تا حالا صبر کرده بود و اصلا اهمیتی به این مسائل نداده بود. تجمع امروز ولی نشان داد که تنها دلیل این سکوت، بالا بودن منزلت بسیج بود که خود را وارد این بازی های کودکانه نمی کرد وگرنه قدرت نمایی امروز دانشجویان انقلابی نشان داد که اگر پایش بیفتد و اراده کنند، چنین نمایش عزتمندانه ای را به وجود می آورند. تازه این تجمع همانطور که گفتم بدون هیچ هماهنگی و تبلیغات برگزار شد. شما حسابش را بکنید اگر این برنامه به صورت منسجم تر اجرا شود، چه عظمتی خواهد داشت.

این تجمع آنقدر باشکوه و کوبنده بود که حتی دوستان مخالف را هم وادار به اعتراف کرد. البته این دوستان بهانه هایی هم جور کردند که مثلا حراست با شما کاری نداره و از این حرفا. به هر حال اگر قرار بود به حقانیت ما شهادت بدهند که دیگر آبرویی در دانشگاه برایشان باقی نمی ماند!!!

عکس های این تجمع باشکوه (اضافه خواهد شد - مجددا سر بزنید)

http://flickr.com/photos/mehdi6767/sets/72157622882675577

http://picasaweb.google.com/mehdi6767/hGDFlJ

فیلم های این تجمع باشکوه (اضافه خواهد شد - مجددا سر بزنید)

http://208.117.236.70/watch?v=CAJiVndTtNI

http://208.117.236.70/watch?v=VTLON53yIFU

http://208.117.236.70/watch?v=2qlk6JQedRo