از همه جا از همه چیز - مطالب شهریور 1386

» امروز

معرفی نامه

شهریور 1367 وارد این دنیای اغواگر شدم. به لطف خدا از دبیرستان متوجه شدم که دنیا بدون صاحب و مخلوق بدون خالق هیچ ارزشی ندارد. بیشتر از آنکه دانشجو باشم دانشجو نما هستم. غم ایران دارم. ایران اسلامی. ایرانی که در آن همت و باکری زیسته اند. از بت شکن خمین آموخته ام که خاک ایران مانند همه خاکهای دنیاست. وقتی با ارزش می شود که آن را با خاک پای محمد (ص) آمیخته سازیم. به یقین رسیده ام که اسلام یگانه راه دستیابی به سعادتی است که فیلسوفان عالم هنوز از درک آن عاجز هستند. مفتخرم که در این اوضاع پرفراز و نشیب عصر فتنه هنوز سرباز ولی فقیه و حامی دکتر احمدی نژاد هستم.

متشكرم

پیشنهاد ویژه

مقالات برتر

پیوندهای روزانه

منوی اصلی

ارتباط با نویسنده

موضوعات

آرشیو ماهانه

خروجی ها

آمار وبلاگ

در سایه سار تسنیم

بعد از جنگ جهانی دوم بود که تازه به فکر انسانها ( آن هم از نوع پیروز شده در جنگش ) رسید که مردم دنیا باید در انتخاب دین و روش زندگی خود اختیار تام داشته باشند.منشوری به نام حقوق بشر تدوین شد تا مردم را از قید و بند تحکم و اجبار رها کند.

حدود صد سال بعد ، رئیس جمهور کشوری که خود را سردمدار آزادی و حقوق بشر می داند ، در یک سخنرانی ، جمله ای تاریخی به زبان می آورد : (( مردم دنیا باید با ما باشند در غیر این صورت دشمن ما هستند )).ظاهرا آقای رئیس جمهور فراموش کرده است که انسانها باید در انتخاب روش زندگی خود آزاد باشند.

۱۴۰۰ سال پیش ، مردی از میان جامعه جاهل عرب برخواست و شعار حقوق بشر و آزادی سر داد.او برخلاف آقای رئیس جمهور فقط شعار نمی داد.عمل هم می کرد.وقتی داشتم سوره (( انسان )) رو می خوندم به خودم گفتم واقعا راحت تر از دین اسلام هم وجود دارد؟ خداوند حکیم قرن ها قبل از تاسیس سازمان ها و نهادهای حقوق بشر ، ندای آزادی سر داده است:

(( انا هدیناه السبیل ، اما شاکرا و اما کفورا ))

(( ما راه را به انسان نشان دادیم.حال او مختار است که شاکر باشد و یا ناسپاس ))

پی نوشت:

متن بالا را برای دومین جشنواره قرآنی تسنیم نوشته ام.

نوشته شده توسط مهدی خانعلی‌زاده در شنبه سی و یکم شهریور 1386 ، ساعت 09:09 قبل از ظهر

به کلوب بفرستید مشترک فید وبلاگ شوید لینك ثابت نظرات ( )

آقای ده نمکی ، من را ببخشید

سخن من نه از درد ایشان بود ، خود از دردی بود که ایشانند.

آقای ده نمکی ، سلام

صمیمانه می خواهم از شما بابت انتقاداتی که درباره فیلم اخراجی ها و شخصیت مجید سوزوکی کردم ، عذرخواهی کنم.

جناب ده نمکی

من نمی دانستم در این مملکت کسانی زندگی می کنند که حتی برای خاکی که در آن زندگی می کنند ارزشی قائل نیستند.نمی دانستم هستند کسانی که وطن را از جسم و روح خود جدا کرده اند.

آقای ده نمکی

صد رحمت به امثال مجید سوزوکی ! لطفا آدرس او را به من بدهید تا برای دست بوسی به خدمتشان برسم.حداقل او برای عشق یک دختر هم که شده به جبهه رفت و از ناموسش دفاع کرد اما اکنون کسانی را می بینم که با بی خیالی تمام از ترک وطن حرف می زنند و در نظر سنجی ها ، هفتاد درصد می گویند که حاضر به دفاع از وطن نیستند !!!

آقای ده نمکی

اشتباه کردم.غلط کردم.اصلا شکر خوردم.کاش همه مردم مثل مجید سوزوکی بودند.کاش فیلم شما واقعی بود.اگر مجید و دوستانش قصد دفاع از میهن را نداشتند ، حداقل در وضعیتی خود را قرار دادند که مجبور به انجام این کار شدند.جوانان این زمانه آبرو را خورده اند و حیا را قی کرده اند.کسانی که بعد از دیدن فیلم ۳۰۰ ، رگ غیرتشان متورم شده بود حالا ندا سر می دهند که وطن کیلویی چند است؟!! احتمالا در رگهایشان به جای خون ، آب و الکل جریان دارد.

آقای ده نمکی

ابراهیم همت و مهدی باکری پیشکش.حداقل چند تا مجید سوزوکی در این زمانه نامرد نشانمان بده.

آقای ده نمکی

همین چند روز پیش بود که بر سر کاهش ساعات کار در ماه رمضان ، چنان همهمه ای ایجاد کردند که به شخصه فکر کردم با کاهش ساعات کار در ادارات ، ایران به قهقرا می رود اما با مطالبی که در این چند روز خوانده ام ، متوجه شدم تنها چیزی که برای اینان مهم نیست ، ایران است.

آقای ده نمکی

شما یکی از وطن دوست ترین انسانهایی هستید که تا کنون در عصر حاضر دیده ام.من را به خاطر جسارت هایی که به شما کردم ببخشید.کاش نیک آهنگ ها و کمانگیرها ، رسم غیرت را از شما می آموختند.

نوشته شده توسط مهدی خانعلی‌زاده در جمعه سی ام شهریور 1386 ، ساعت 12:09 بعد از ظهر

به کلوب بفرستید مشترک فید وبلاگ شوید لینك ثابت نظرات ( )

قند و کافی شاپ

تفاوت تلویزیون با نانوایی !!

آقای محمد رحمانیان از کارگردانان خوب تئاتر هستند.من به شخصه علاقه خاصی به ایشان و کارهاشون دارم.همین چند وقت پیش هم تئاتر (( عشقه )) به کارگردانی ایشان در مجموعه تئاتر شهر نمایش داده شد که انصافا اثر خوبی بود.سریال زیبای (( توی گوش سالمم زمزمه کن )) هم از آثار ایشون هست.خلاصه اینکه خیلی مخلص ایشون هستم اما ...

اما دیشب حرکتی از ایشان سر زد که شدیدا جای عتاب و سرزنش دارد.ایشون با دمپایی و بدون جوراب در برنامه دو قدم مانده به صبح در شبکه چهار سیما شرکت کردند !!! احتمالا کسی نبوده که به ایشون تذکر بده که برنامه زنده تلویزیونی با نانوایی سر کوچه تفاوت دارد.

نوشته شده توسط مهدی خانعلی‌زاده در چهارشنبه بیست و هشتم شهریور 1386 ، ساعت 02:09 قبل از ظهر

به کلوب بفرستید مشترک فید وبلاگ شوید لینك ثابت نظرات ( )

..: آخرین ارسال ها :..

. اين قالب توسط ساسان نوبخت طراحي و كدنويسي شده است و هرگونه كپي برداري از آن منوط به كسب اجازه مي باشد