پرسه زدن در خیابان های تهران و قدم زدن در این پیاده روهای بی انتها و شلوغ از جمله تفریحات دوران دانشجویی است. دیدن آدم های جورواجور و عابرین لذت خاصی دارد. لذت تماشا شدن و تماشا کردن. تماشا کردن انسان های متفاوت، خیابان ها و پیاده روهای رنگارنگ و…
در پیاده رو که قدم می زنم نگاهم به روسپیان کنار خیابان می افتد که به دنبال مشتری می گردند. اما فاحشگی و تن فروشی را تنها در قامت این زنان ایستاده کنار خیابان نمی بینم، به جوان فروشنده نگاه می کنم، به رفتگری که گرد و غبار را از اطرافم کنار می زند تا راحت تر به مسیرم ادامه دهم، به راننده اتوبوس، به معلمم، به بازیگر سریال های تکراری شبانه و به مجریان تلویزیون. مگر اینان تن فروش نیستند؟ چه کسی می گوید تن فروشی تنها در زنان روسپی خلاصه می شود؟ تفاوت تنها در مختصات جغرافیایی آن جزء از بدنی است که در معرض استفاده مشتری قرار می گیرد. یکی زبانش را، دیگری بازویش را و آن یکی علمش را می فروشد. هر کدام به ازای فروش قسمتی از بدن خود مزدی می گیرند و یا میل درونی خود را ارضا می کنند.

ادامه مطلب...

نوشته شده توسط مهدی خانعلی زاده در سه شنبه هفدهم بهمن 1385 ، ساعت 02:02 قبل از ظهر

لینك ثابت نظرات ( )