کمر آسمان شکست و باز در غم رحلت بهار، شعر باران را زمزمه کرد. امروز مردی از جهان چشم فروبست که سایه گستر محبت و عاطفه در عصر جاهلیت و درد بود. امروز به سوی آسمان پرکشید که عمری سرود پرواز و رهیدن را سر می داد. و امرزو داغ مردی بر سینه ها، نشان گذاشت که تا دنیا دنیاست مهرش مدال افتخار عاشقان است و دلدادگان.
آری محمد(ص)، همان آذرخش دوران جهل و روشنی بخش شام تیره فهم، از خاک به افلاک و به سوی بهشت برین الهی رحلت کرد. و اینک چه دلها پر خون است و چه مرثیه ها که نمی خواند! چرا که بهانه زیبایی و هستی عزم سفر کرده و فاطمه و علی را با دنیایی از زشتی ها و ناپاکی ها تنها گذاشته است. 

-

-

ای محمد(ص)؛ برخیز و بنگر، پس از رحلت تو، نه حرمت یاس را نگاه داشتند و نه حرمت احساس را.
ای محمد(ص)؛ برخیز و بنگر، پس از رحلت تو خانه نازدانه ات را به آتش کین، سوزاندند و جانشین تو را دست بسته به بیعت با شب بردند.
ای محمد(ص)؛ برخیز و بنگر، که چگونه دین را جاهلانه و مغرضانه چپاول کرده اند چگونه اجازه داده اند که خزان، گلواژه هایش را نادیده انگارد.
اینک که روزهای پایانی زندگانی توست، آغاز رنج فاطمه و آغاز تنهایی علی است.
ای محمد(ص)؛ حرمت سید جوانان اهل بهشت را پاس نداشتند و باز امروز جگر حسن را به مهمانی زهر، پاره پاره کردند و بر طشت به نظاره نشاندند.
ای محمد(ص)؛ در مقابل دیدگانت فرزندت را تیرباران می کنند و او را دوباره با خون پیوند می دهند.
باز امروز، چهره زرد حسن، حکایت درد هجران توست و سیلی مادر، و باز امروز لبهای خونین حسن، خاطره کربلا را زنده می¬کند.
ای محمد(ص)؛ برخیز و بنگر که چگونه نور دو چشمانت در همین نزدیکی، در بقیع در غربتی بی وصف و در میان گرد و خاک فراموشی و ناسپاسی مردمان بعد از تو مظلومانه آرمیده است.
ای محمد(ص)؛ درد فراق تو، شرری آتشین بر پیکره دل های لاله گون زد و این آغازی بود برای از درد گفتن و ماتم دیدن.
سلام خدا و درود ما بر تو و خاندان پاکت و لعنت خدا و نفرین ما بر دشمنان تو و خاندانت.
ان شاء الله.

-

-

رستاخیز طوس
 

اینک ابرهای تیره خیانت آسمان شهر طوس را فراگرفته است. اینک طنین غربت و درد دوباره سهم زمین شده است. و باز اینک جام زهر است
و جگر معصومانه مردی از نسل ساقی مهرورزی.
امروز روز مرگ اقاقی­ها و شقایق­هاست. امروز رستخیز عظیمی است که ناگاه در کره خاکی زمین روی می­دهد و امروز...
... رضا که از رضایت رب خویش، سیراب گشته است عارفانه پر می­کشد و باز مرثیه غربت و مظلومیت را بر دفتر تاریخ به یادگار می گذارد.

-

-

ای هشتمین امام و ای هفتمین قبله جان، این چه سرّی است که باز کوچه ها باید شاهد غربت و اندوه باشد. قلب ما گواهی می دهد، بین کاخ پوشالی ظلم تا خانه آسمانی تو، مادرت فاطمه و پدرت علی همراهی ات کرده اند.
ای مهربان و ای غریب، این تنها تو نبودی که در کوچه ها درد را تجربه کردی! این همیشه سهم خوبان و معصومان است که درد، سیلی، سنگ، زهر، تیر و شمشیر را تجربه کنند.
مولا جان ای شاه خراسان و ای سلطان مشرق، در روز شهادتت عاشقانه با دل هایی آکنده از درد و ناله هایی سرشار از آه، به سوگ نشستیم و اشکواره می سراییم.
ای امام؛ نامت هماره یادمان رأفت است و مهربانی، یادت همیشه طراوت بخش دل است و سینه، درگاهت دمادم آسایشگاه غریبان و سائلان.

-

با تشکر از آشنا ترین غریب

نوشته شده توسط مهدی خانعلی زاده در جمعه یازدهم فروردین 1385 ، ساعت 10:03 قبل از ظهر

لینك ثابت نظرات ( )