از همه جا از همه چیز - مطالب اسفند 1384

» امروز

معرفی نامه

شهریور 1367 وارد این دنیای اغواگر شدم. به لطف خدا از دبیرستان متوجه شدم که دنیا بدون صاحب و مخلوق بدون خالق هیچ ارزشی ندارد. بیشتر از آنکه دانشجو باشم دانشجو نما هستم. غم ایران دارم. ایران اسلامی. ایرانی که در آن همت و باکری زیسته اند. از بت شکن خمین آموخته ام که خاک ایران مانند همه خاکهای دنیاست. وقتی با ارزش می شود که آن را با خاک پای محمد (ص) آمیخته سازیم. به یقین رسیده ام که اسلام یگانه راه دستیابی به سعادتی است که فیلسوفان عالم هنوز از درک آن عاجز هستند. مفتخرم که در این اوضاع پرفراز و نشیب عصر فتنه هنوز سرباز ولی فقیه و حامی دکتر احمدی نژاد هستم.

متشكرم

پیشنهاد ویژه

مقالات برتر

پیوندهای روزانه

منوی اصلی

ارتباط با نویسنده

موضوعات

آرشیو ماهانه

خروجی ها

آمار وبلاگ

آن روز را انتظار می کشم

روزی ما دوباره کبوترهایمان را پیدا خواهیم کرد

و مهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت . . .

روزی که کمترین سرود

بوسه است

و هر انسان برای هر انسان برادری است . . .

روزی که دیگر درهای خانه شان را نمی بندند ...

قفل

افسانه ایست

و قلب

برای زندگی بس است . . .

روزی که معنای هر سخن دوست داشتن است ...

تا تو به خاطر آخرین

حرف دنبال سخن نگردی . . .

روزی که آهنگ هر حرف ، زندگیست ...

تا من به خاطر آخرین شعر ، رنج جست و جوی قافیه نبرم . . .

روزی که هر لب ترانه ایست ...

تا کمترین سرود ، بوسه باشد . . .

روزی که تو بیایی ، برای همیشه بیایی

و مهربانی با زیبایی یکسان شود . . .

روزی که دوباره ما برای کبوترهایمان دانه بریزیم . . .

و من آن روز را انتظار می کشم

حتی روزی

که دیگر

نباشم ...

نوشته شده توسط مهدی خانعلی‌زاده در دوشنبه بیست و دوم اسفند 1384 ، ساعت 11:03 قبل از ظهر

به کلوب بفرستید مشترک فید وبلاگ شوید لینك ثابت نظرات ( )

طوفان قلب من خاموش است

صدای رعد و برق ،
سکوت اتاق را بر هم می زند

دخترک ،
گوشه ی اتاق روی زمین نشسته است
سرش را روی زانوهایش گذاشته
و سیگاری آرام آرام در میان انگشتانش می سوزد و خاکستر می شود ...

بار دیگر سکوت اتاق را فرا می گیرد
درست مثل آرامش پیش از طوفان ...

اما این بار ،
با صدای در هم شکستن هق هق دخترک شکسته می شود
خسته و درمانده از جا بر می خیزم
طبق معمول ،
بدون خداحافظی بیرون می روم
در نبود من ،
راحت تر خواهد گریست ...

او از من خوش بخت تر است
چرا که می گرید ،
چرا که می تواند بگرید .........

نوشته شده توسط مهدی خانعلی‌زاده در چهارشنبه هفدهم اسفند 1384 ، ساعت 10:03 قبل از ظهر

به کلوب بفرستید مشترک فید وبلاگ شوید لینك ثابت نظرات ( )

ماجرای یک دلقک

مرد روی نیمکت نشسته بود و رفته بود تو فکر.به تمام مشکلاتی که داشت.تمام بن بست هایی که رفته بود و به تهش رسیده بود.تو فکر این بود که چه جوری برای خانوادش یه لقمه نون حلال دربیاره.از اینکه دخترش دم بخت بود ولی اون پولی نداشت که براش جهیزیه بخره شرمنده بود.از اینکه قریب 5 سال بود که زنش با یه چادر پاره سر می کرد و صداش هم در نمی اومد شرمنده بود.

از اینکه از روی نداری مجبور شده بود بچه اش رو از مدرسه بگیره و بفرسته سر کار شرمنده بود.حالا هم یه غم دیگه به غم هاش اضافه شده بود.مادرش کسی که برای او همه چیز بود کسی که پشتوانه اش بود و مشکلاتش رو حل می کرد تن در نقاب خاک کشیده بود.

حالا با این همه مشکل باید رو پای خودش می ایستاد و می رفت سر صحنه سیرک و مردم رو می خندوند.

عجب دنیای نامردیه!!

صدای صاحب کار بلند شد که فلانی پاشو.ملت منتظرن.

مرد با پاهایی که انگار هزاران کیلو غم روش بود پا شد .با هزار زحمت پاهاشو صاف کرد و گفت:خدایا! پس کجایی؟چرا کمکم نمی کنی؟

اشک هاشو پاک کرد و رفت روی صحنه.با همون دماغ عجیب و خنده همیشگی!!

مردم براش دست زدن ولی هیچ کدوم نمی دونستن که اون چه غمی داره!!

مرد راه می رفت و حرکات مسخره در می آورد و مردم می خندیدن.مرد خودش رو بر زمین زد و مردم خندیدند ولی مرد برای تسکین خودش افتاد زمین نه برای خنده مردم.تا اینکه یه بار خورد زمین و دیگه پا نشد.سالن غرق خنده بود ولی مرد داشت همه رو از بالا نگاه می کرد.چون دیگه روحش تو بدنش نبود.مرد مرده بود و مردم بهش می خندیدن!!

عجب دنیای نامردیه!!

--------------------------------------------------------------

با تشکر از دوست عزیزم سید محمد یاسر موسوی

نوشته شده توسط مهدی خانعلی‌زاده در جمعه دوازدهم اسفند 1384 ، ساعت 07:03 قبل از ظهر

به کلوب بفرستید مشترک فید وبلاگ شوید لینك ثابت نظرات ( )

باورم نمیشه

باورم نمی شود تو از من گذشته باشی
باورم نمی شود تو رفته باشی
صدای گریه ی من تو را راضی نكرد
قطره قطره ی اشكم دل سنگ را سوزاند
ولی دل تو را نرم نكرد
باورم نمی شود كه حتی پشت سرت را هم نگاه نكردی
باورم نمی شود كه فریادم را نشنیده باشی
باورم نمی شود كه رفته باشی
من هنوز نا باورم
ولی یاد گرفتم كه عاشق نباشم
یاد گرفتم دل شكستن را
یاد گرفتم سنگ شدن را
پس می شكنم قلب های عاشق را
قلب من دیگر از گوشت و خون نیست
قلب من از سرب است
وجودم شعله ور از آتش نفرت
كه می سوزاند جان ها را
حال باور می كنم مرگ تورا
زیرا باور كردم مرگ قلبم را

نوشته شده توسط مهدی خانعلی‌زاده در چهارشنبه دهم اسفند 1384 ، ساعت 08:03 قبل از ظهر

به کلوب بفرستید مشترک فید وبلاگ شوید لینك ثابت نظرات ( )

..: آخرین ارسال ها :..

. اين قالب توسط ساسان نوبخت طراحي و كدنويسي شده است و هرگونه كپي برداري از آن منوط به كسب اجازه مي باشد