پس از اینکه مردم تهران و ایران یکصدا فریاد برائت از مشرکین سر دادند و با حضور گسترده خود، خس و خاشاک را در چشم دشمنان کشور عزیزمان فرو کردند، مخالفین جمهوری اسلامی دست به تبلیغات گسترده ای زدند تا این حضور حماسی را تحت الشعاع قرار دهند. اگر از ماجرای مضحک و همیشگی کیک و ساندیس و مرخصی و اضافه حقوق بگذریم، عبارات جدیدی در افاضات این افراد وجود داشت که همگی حول این محور بودند که این افرادی که در راهپیمایی شرکت کرده اند، ترس از برخورد نداشته اند، در حالی که با تجمعات غیرقانونی آن ها برخورد می شود. این مدعا در وهله ی اول بیانگر صدق ادعای ما مبنی بر عظیم بودن جمعیت در آن روز است. در مرحله بعد هم بد ندیدم با یک بررسی سطحی و گذرا درباره تاریخ معاصر ایران، به بررسی این مساله بپردازم که آیا ترس از برخورد حکومت می تواند دلیل خوبی برای عدم حضور باشد یا خیر. در این میان مشخص خواهد شد که ما برای رسیدن به اهداف و اعتقادات مان چه رنج هایی را متحمل شده ایم.

16 آذر 1332 : قرار است نیكسون – رئیس جمهور وقت آمریکا – به دانشگاه تهران بیاید و دکترای افتخاری دریافت کند. این اتفاق در حالی می افتد که چند ماه قبل، ایالات متحده با انجام یک کودتا محمدرضا پهلوی را به سلطنت باز گردانده بود. دانشجویان معترض هستند که چرا چنین فردی باید مورد تقدیر قرار بگیرد. اعتراضات شروع می شود. اکثریت دانشجویان در تجمعات اعتراضی شرکت می کنند و با انتشار بیانیه ها و شبنامه های مختلف به این امر اعتراض می کنند. روز موعود فرا می رسد. گارد شاهنشاهی وارد دانشگاه می شود و 3 قطره خون را بر دامان دانشگاه ابدی می کند. شریعت رضوی، قندچی و بزرگ نیا جاودانه می شوند.

در آن روز تو داشتی با معشوقه ات در کافه نادری لاس می زدی.

27 دی 1334 : سید مجتبی و رفقا را گرفته اند. سید محمد واحدی، مظفر ذوالقدر و خلیل طهماسبی همراه سید مجتبی هستند. هوا گرگ و میش است. طناب را بر گردن این چهار نفر می اندازند. نماینده دادگاه، حکم اعدام را به جرم اقدام علیه دستگاه اعلی حضرت همایونی قرائت می کند. سید مجتبی به رفقا نگاه می کند. همگی مصمم هستند و ذره ای از اراده شان کاسته نشده است. فرمان صادر می شود. سید مجتبی و رفقا آسمانی می شوند. فداییان اسلام جاودانه می شوند.

 در آن روز تو داشتی با معشوقه ات در کافه نادری لاس می زدی.

2 فروردین 1342 : طلبه های مدرسه فیضیه نسبت به تصویب لایحه انجمن های ایالتی و ولایتی معترض هستند و بارها مخالفت خود را اعلام کرده اند. آقا روح الله هم در یک سخنرانی نسبت به این اقدام اعتراض کرده است. گارد شاهنشاهی به مدرسه فیضیه هجوم می برد و مدرسه را به رگبار می بندد. یکی از طلبه ها را که بر فراز بام مدرسه فریاد الله اکبر سر می داد، از بالا به پایین پرت کردند. صحن مدرسه به خون آغشته می شود. طلاب مدرسه فیضیه جاودانه می شوند.

 در آن روز تو داشتی با معشوقه ات در کافه نادری لاس می زدی.

15 خرداد 1342 : آقا روح الله دستگیر و شبانه به تهران آورده شده است. شایعاتی مبنی بر تبعید ایشان وجود دارد. مردم ورامین خشمگین هستند. اعتراضات مردمی بالا گرفته است. مردمی که در مسجد جامع ورامین جمع شده اند، تصمیم می گیرند که کفن بپوشند و به سمت تهران حرکت کنند تا مانع از تبعید آقا روح الله شوند. کفن پوشان عازم تهران هستند که با گارد تا دندان مسلح شاهنشاهی روبرو می شوند. فرمانده نظامی دستور می دهد که باز گردند ولی مردم قبول نمی کنند و اصرار دارند که به تهران بروند. فرمانده دستور شلیک می دهد. مردم، همانطور که در پاییز برگ ها از درخت می زند، بر زمین می افتند. مردم ورامین جاودانه می شوند.

در آن روز تو داشتی با معشوقه ات در کافه نادری لاس می زدی.

1 آبان 1356 : مصطفی دیر کرده است. شایعاتی به گوش می رسد. کسی به منزل امام می آید و خبر شهادت مصطفی توسط ساواک را اعلام می کند. آیت الله خمینی می گوید شهادت مصطفی از الطاف الهی است. مصطفی خمینی جاودانه می شود.

در آن روز تو داشتی با معشوقه ات در کافه نادری لاس می زدی.

25 آبان 1356 : دانشجویان در کانون نویسندگان گرد هم آمده اند و شعر می خوانند. شعرها مضامین آرام سیاسی دارند. گارد شاهنشاهی برای برهم زدن جلسه و متفرق کردن حدود ده هزار دانشجوی شنونده در آن اقدام کرد که تظاهرات خشمگینانه دانشجویان و سرازیر شدن آنان در خیابان ها، دادن شعارهای ضد حکومتی را به دنبال داشت. در درگیری ها، بیست نفر از دانشجویان کشته می شوند. کانون نویسندگان جاودانه می شود.

 در آن روز تو داشتی با معشوقه ات در کافه نادری لاس می زدی.

16 دی 1356 : روزنامه اطلاعات به قلم فردی با اسم مستعار احمد رشیدی مطلق مقاله توهین آمیزی بر ضد روحانیت نوشت و ضمن نامیدن آنان با عنوان «ارتجاع سیاه»، آنان را به همکاری پنهان با کمونیسم بین‌الملل برای محو دستاوردهای انقلاب سفید متهم ساخت. این مقاله همچنین آیت الله خمینی را به بیگانه بودن و جاسوسی برای بریتانیا متهم کرد و همچنین او را بی بندوبار و نویسنده اشعار شهوت ‌انگیز صوفیانه نامید. این مقاله کشور را به خشم آورد. حوزه‌های علمیه و بازار تعطیل و خواستار عذرخواهی علنی حکومت شدند. ده ها هزار نفر از طلاب و مردم در سراسر کشور در روز ۱۹ ماه دی در تظاهرات به دادن شعار پرداخته و با پلیس درگیر شدند. در این درگیری ها هفتاد تن کشته و بیش از پانصد نفر زخمی شدند. مردم قم جاودانه شدند.

در آن روز تو داشتی با معشوقه ات در کافه نادری لاس می زدی.

28 مرداد 1357 : مردم آبادان در سینما مشغول تماشای فیلم هستند. حکومت برای اینکه آیت الله خمینی را به ضدیت با فرهنگ و سینما متهم کند، سینما رکس را به آتش می کشد و درب ها را قفل می کند. چند صد نفر از مردم در آتش زنده زنده می سوزند. سینما رکس آبادان جاودانه می شود.

در آن روز تو داشتی با معشوقه ات در کافه نادری لاس می زدی.

17 شهریور 1357 : آیت الله مفتح نماز روز عید فطر را می خواند. مردم با یکدیگر قرار می گذارند که برای حمایت از آیت الله خمینی فردا در میدان ژاله جمع شوند. رژیم، فرمان حکومت نظامی می دهد. مردم بی اعتنا به این دستور به خیابان ها می آیند و به سمت میدان ژاله حرکت می کنند. در میدان، فرماندهان نظامی با تانک در مقابل مردم قرار می گیرند. جنگنده های ارتش بالای سر مردم در حال پرواز هستند. جرقه زده می شود. جوی خون راه می افتد و از کشته ها پشته درست می شود. با تانک و هواپیما به جان مردم افتاده اند. آنقدر آدم کشته می شود که در جوی آب، خون جاری می شود. شهدای 17 شهریور جاودانه می شوند.

 در آن روز تو داشتی با معشوقه ات در کافه نادری لاس می زدی.

21 بهمن 1357 : فرمان حکومت نظامی صادر شده است. قرار است مردم در خانه بمانند و ارتش به سراغ سران انقلاب برود و دستگیرشان کند و این غائله را تمام کند. امام خمینی می گوید مردم در خانه نمانند. حکومت تهدید به مقابله شدید می کند. مردم با شجاعتی وصف نشدنی به خیابان ها می ریزند و فریاد جمهوری اسلامی سر می دهند. حکومت با تمام توان مردم را سرکوب می کند ولی نتیجه قابل پیش بینی است. مردم ایران جاودانه می شوند.

 در آن روز تو داشتی با معشوقه ات در کافه نادری لاس می زدی.

بله، ما باتوم هایمان را خورده ایم. همان زمانی که تو داشتی در کافه های تهران مست می کردی و با معشوقه هایت در بال ماسکه می رقصیدی. ما طعم تلخ گلوله های داغ را چشیده ایم تا با خون مان، پای برگه اعتقاداتمان را امضا کنیم. بله، ما در زیر رگبار گلوله، مرگ بر دیکتاتور گفته ایم تا اکنون بتوانیم با آرامش در چشم سیاه دوربین ها نگاه کنیم و مرگ بر منافق بگوییم.