پدربزرگ من، سرباز رضا شاه بوده. چهارشونه، قد بلند، با یک مقدار اخم که علاوه بر جذابیتی که بهش میده، باعث ابهتش هم میشه و باعث میشه که همه ازش حساب ببرند. یه زمانی قلدر محل بوده. خودش تعریف می کنه که جزو عیاران بوده. بارها به خاطر دفاع از ناموس مردم، دعوا کرده و بعضی وقت ها هم با رفقا یه شیطونی هایی میکرده و یه حال اساسی به کسانی که اذیتش می کردن، می داده. خلاصه اینکه برای خودش یلی بوده. بابت این مساله، همیشه من خیلی حال می کردم. آخه از لحاظ ژنتیکی به پدربزرگم شبیه هستم. چهارشونه، استخوان بندی درشت، قد بلند و ابروهای پرپشتم را از آقاجونم به ارث برده ام.

امروز به مناسب روز پدر رفتیم خونه پدربزرگم برای تبریک عید. از اون پهلوان و قلدر محله، فقط یک مشت پوست و استخوان باقی مانده بود. حتی نمی توانست دستش را هم تکان بدهد. وقتی داشتم کمکش می کردم که لباس هایش را عوض کند، متوجه شدم که به خاطر تداوم خوابیدن بر روی تخت، زخم بستر گرفته است. زخم های چرکین تمام بدن او را فرا گرفته بود. به قدری ناراحت شدم که حالت تهوع پیدا کردم. چند باری عق زدم. حتی یادآوری گذشته پدربزرگم هم خاطرم را می آزرد. انگار نه انگار که تا همین دو سه سال پیش، هفته ای یک بار با هم بیرون می رفتیم و با هم بحث سیاسی می کردیم. با هم سر استقلال و پرسپولیس کل کل می کردیم. پدربزرگم می گقت تاج همیشه سرور بوده و هست. من هم می گفتم ((آقاجون، شما که طفدار احمدی نژادی، چرا این حرف رو می زنی؟!)). بعدش هم می رفتیم میدان هلال احمر و با هم یک بستنی نونی از بستنی فروشی شفق می خریدیم و تا پارک فدک قدم می زدیم.

از وقتی به خانه برگشته ایم، گریه امانم را بریده است. تمام بدنم می لرزد. یعنی نهایت من هم این است؟ این همه ادعاهایی که دارم و قلدری هایی که می کنم، نهایتا قرار است من را به کجا برساند؟ نهایت من چیست؟ نهایت انسان کجاست؟ این همه گناه، این همه زورگویی، این همه آزار و اذیت دیگران، ما را به کجا می رساند؟ به چه چیز خود می بالم، وقتی می دانم زمانی خواهد آمد که حتی کنترل ادرار خودم را هم نخواهم داشت؟ به خدا دارم دیوانه میشوم. حالم از این دنیای فریبکار بهم می خورد. وقت جوانی، از آدم استفاده می کند و در وقت پیری، حتی نای حرف زدن را هم از انسان می گیرد.

اگر این اشک های لعنتی می گذاشتند...

((انسان به چه چیز مغرور است وقتی که در ابتدا نطفه ای بی ارزش است و در انتها، مرداری بدبو))

نکته: دعوت می کنم از محمد صادق علیزاده ، سید میلاد خلیلی ، فیروزه عسکری و زهرا تا درباره جفای روزگار و سرمستی انسان بنویسند. بزرگوارانی که که در این زمینه مطلبی نوشته اند ولی محلی برای انتشار ندارند، مطلبشان را برای من ایمیل کنند تا به نام خودشان در همین وبلاگ منتشر شود.