رفیقی دارم که فوقِ لیسانسِ ریاضی دارد از صنعتیِ شریف. توی خانواده‌ای بزرگ شده است که حتا یک بار هم سهواً آب‌پرتقالِ ساعتِ دهِ صبحش قضا نشده است. تا آن جا که من به یاد می‌آورم همیشه مرتب و اتوکشیده و دوست‌داشتنی. چند ماهی است که هر روزِ جمعه می‌رود گاراژِ حاجی سرکه‌ای توی خیابانِ مولوی. وقتی من هم این خبر را شنیدم کف کردم. اولِ ماهِ ربیع بود که جایی مهمانش بودیم. برای‌مان فیلمی گذاشت از گاراژ. وسطِ گاراژ موکت پهن کرده بودند. موکتِ قهوه‌ای. انبوهِ تماشاگران دورِ میدان نشسته بودند. رضا سیاه، لاری‌اش را جلو آورد و خارِ نوک پهن بست به پایش. داور هم جلو آمد و بر کارِ او صحه گذاشت. بعد نوبت رسید به خروس‌بازِ حاجی مسگری که صاحب خروس بود. لاریِ حاجی مسگری قهوه‌ای بود. پابلند و قبراق. بی‌دست می‌زد به قولِ خودشان و گردن می‌شکست. لاری را داد دستِ عباسِ خروس‌باز. سفارش کرد. "چهارصدهزار چوق بالاش رفته... بپا. درست سایه بنداز که چشمش را آفتاب نزند..." رفیقم گفت من از حاجی مسگری متنفرم. عینِ استادِ نظریه اعدادِ ماست که زیادی مغرور بود. چیزی نگفتم و فیلم را نگاه کردم. عباس لنگش را روی دوش انداخت و "چشم"ی گفت. داور به هر دو اشاره کرد که تاوان را بلند بگویند. داو سرِ هشتاد هزار تومان بسته شد. رضا سیاه و عباس به اشاره‌ی داور خروس‌ها را پشتِ خط رها کردند. داور فریاد کشید، "عباس! صاف بندازش، فرمان نده!" صدای تماشاگرها بلند شده بود. "٨ به ١٠ تمام‌تاوان روی خروسِ حاجی"، "میدانی روی خروسِ حاجی..." داوها بالا می‌رفت و گروکشی‌ها زیاد می‌شد...

رفیقم توضیح داد که حاجی چندین خروسِ قبراق دارد که هر هفته یکی‌شان را پر می‌دهد. زیاد می‌برد. برای همین مردم روی خروسش شرط می‌بندند. فیلم جلو می‌رفت و خلافِ انتظارِ ما، رضا سیاه به‌تر خروس‌بازی می‌کرد. داور اعلامِ آب‌گیری کرد. همان تایم‌اوت خودمان. لنگی خیس را درونِ گلوی خروس فرو می‌کردند که راهِ نفسش باز شود. دیگری جای پنجه‌ای را بر گردنِ خروس بخیه می‌زد. خار را عوض می‌کردند. آمپول تقویتی ممنوع بود، اما عباس، شیافِ ب-کمپلکس به خروسِ حاجی می‌زد... جنگ دوباره شروع شده بود... این بار رضا سیاه به مراتب جلوتر بود. پای لاریِ حاجی می‌لرزید. رفیقم می‌گفت اگر الان حاجی به رضا بگوید چارک می‌دهم، از خیر گروکشی و تمام‌تاوان می‌گذرد و یک چهارم را می‌گیرد و می‌رود پیِ کارش. هم خروسش سلامت می‌ماند، هم شرطِ مرام را رعایت کرده است. اما حاجی مسگری انگار نه انگار. ایستاده بود و خون خونش را می‌خورد. چپ و راست می‌رفت و فحش می‌داد. به لاری، به عباس، به رضا سیاه... رفیقم گفت، برای همین است که من از حاجی نفرت دارد. حاجی مسگری اخلاقِ باخت ندارد. گروکش می‌داند که حکمتِ داو به برد و باخت است. اما حاجی اخلاقِ باخت ندارد...

***

نوشته شده توسط مهدی خانعلی زاده در پنجشنبه سی و یکم اردیبهشت 1388 ، ساعت 11:08 قبل از ظهر

به گوگل باز بفرستید به کلوب بفرستید مشترک فید وبلاگ شوید لینك ثابت نظرات ( )