از همه جا از همه چیز - همدلانه با آقایان ضرغامی و صفارهرندی

» امروز

معرفی نامه

شهریور 1367 وارد این دنیای اغواگر شدم. به لطف خدا از دبیرستان متوجه شدم که دنیا بدون صاحب و مخلوق بدون خالق هیچ ارزشی ندارد. بیشتر از آنکه دانشجو باشم دانشجو نما هستم. غم ایران دارم. ایران اسلامی. ایرانی که در آن همت و باکری زیسته اند. از بت شکن خمین آموخته ام که خاک ایران مانند همه خاکهای دنیاست. وقتی با ارزش می شود که آن را با خاک پای محمد (ص) آمیخته سازیم. به یقین رسیده ام که اسلام یگانه راه دستیابی به سعادتی است که فیلسوفان عالم هنوز از درک آن عاجز هستند. مفتخرم که در این اوضاع پرفراز و نشیب عصر فتنه هنوز سرباز ولی فقیه و حامی دکتر احمدی نژاد هستم.

متشكرم

مقالات برتر

پیوندهای روزانه

دوستان

منوی اصلی

ارتباط با نویسنده

موضوعات

آرشیو ماهانه

خروجی ها

آمار وبلاگ

همدلانه با آقایان ضرغامی و صفارهرندی

((از بخش فرهنگ رفع مظلومیت کنید)). این جمله، بزرگترین فحشی است که می توان به مسئولین فرهنگی این مملکت داد. این جمله یعنی فرهنگ مورد ظلم واقع شده است. از طرف چه کسانی؟ خب معلوم است، ظالمین. حالا ظالمین چه کسانی هستند؟ این هم معلوم است: مسئولین فرهنگی کشور. در راس این مسئولین هم عزت الله ضرغامی و محمد حسین صفار هرندی قرار می گیرند.

آن احمقی که فیلم ((میلیونر زاغه نشین)) را از شبکه ملی ایران پخش کرده است، آیا دوست دارد که فیلم ((بدون دخترم هرگز)) از شبکه ملی هندوستان پخش شود؟! این فیلم یک فحاشی تمام عیار به هند و هندیان است. حتی اگر از ضد اسلام بودن فیلم هم بگذریم، اصلا نمی توان توهینی که در این فیلم به مردم هندوستان می شود را نادیده گرفت. هندوستان در این فیلم طوری نمایش داده شده است که انسان را مبهوت می کند از اینهمه فقر و درد و بیچارگی. انگار نه انگار که همین هند است که یکی از بزرگترین قطب های نرم افزار جهان به شمار می آید و تا سال 2020 میلادی، یگانه قطب این صنعت در جهان خواهد بود. انگار نه انگار که همین هند است که یکی از بزرگترین تاسیسات اتمی جهان را در اختیار دارد و صنعت هوافضایش در جهان منحصر به فرد است. می دانید شهروندان غربی چرا پس از شنیدن خبر موفقیت های علمی ایران نظیر پرتاب ماهواره امید، اینقدر شگفت زده می شوند؟ علت آنست که در فیلم هایی که غرب درباره ایران می سازد، ایران کشوری عقب افتاده با مردمانی بیچاره و بدبخت نمایش داده می شوند. همین است که به محض یک موفقیت علمی ایران، تمام دهان ها باز می ماند و چشم ها گرد می شود و از خود می پرسند: مگر ایران یک کشور عقب افتاده با مردمانی که از گرسنگی در حال تلف شدن هستند، نیست؟! پس چطور توانسته است به فناوری ساخت موشک بالستیک دست پیدا کند؟!

چه کسی وجود دارد که نداند و اقرار نکند که سوپرمن، بتمن، اسپایدرمن و همه ((چیزمن)) های دیگر، قرار است جای خالی اسطوره های نداشته غرب را پر کنند؟ (یک نکته هم داخل پرانتز بگویم: دقت کرده اید که هیچوقت چیز ومن - Chiz Woman وجود نداشته است؟!). خب، مفت چنگشان. پول دارند، قدرت دارند، حق دارند که برای خودشان تبلیغ کنند. مشکل اینجاست که تلویزیون جمهوری اسلامی ایران چرا باید به کمک آنها بیاید و حق مطلب را در نشر فرهنگ غربی ادا کند؟ چرا مالیات ایرانیان باید خرج خرید و پخش فیلم هایی شوند که رسما پیاده نظام فرهنگی دشمن هستند؟ باور کنید که من مشکلی با سینما و هنر سینمایی ندارم (مشکل که دارم اما نه به آن مفهوم که در اینجا مطرح است). مشکل من این است که مسئولان فرهنگی مملکت از صبح تا شب، ((چیزمن)) به حلقوم جوانان مملکت می ریزند و دائما هم فریاد سنت گرایی سر می دهند و یارانه برای ساخت مزخرف هایی مثل چهل سرباز می دهند و اسمش را می گذارند کار فرهنگی. خب نه تنها کودکان و نوجوانان، بلکه حتی انسان های بالغ کشور هم بعد از دیدن فداکاری های پشت سر هم بتمن و دوستانش، عاشق فرهنگ ایثار البته از نوع آمریکایی اش می شوند.

کتابی که بزرگترین هنر نویسنده اش، توصیف ماهرانه اندام زنانه ی پارتنر اش است، پرفروشترین کتاب سال87 جمهوری اسلامی ایران است. واقعا نمی فهمم که با چه میزان و معیاری به ((کافه پیانو)) مجوز داده شده است؟ این کتاب یک دستورالعمل عینی و کاربردی برای معشوقه بازی است. نکات بسیار مفیدی هم دارد. مثلا من فهمیدم که می توانم یک بستنی زمستانی را روی دماغ دوست دخترم فشار دهم و بعد با زبانم، خامه هایی که روی صورتش پخش شده است را لیس بزنم!! مرحبا به این شاهکار ادبی. از آن طرف البته میلیارد میلیارد خرج می کنند تا کتاب مساله حجاب مرتضی مطهری، ارزان و در تیراژ میلیونی در قفسه کتاب فروشی ها خاک بخورد. بعدش هم بیایند پز بدهند و آمار بدهند که کتاب های شهید مطهری، پرتیراژ ترین کتاب های بازار هستند. ((ما زیاران چشم یاری داشتیم/خود غلط بود آنچه می پنداشتیم)). البته وقتی رضا امیرخانی مشغول توصیف مسیر عرق بر روی بدن لخت یک رقاصه می شود، نباید زیاد ناراحت و عصبانی شد که فرهاد جعفری فقط مشغول توصیف محتویات لباس پارتنر اش است.

میدان هفت تیر که می روم انگار وارد مهد کودک شده ام. ویترین مغازه ها پر است از مانتوهای قرمز و سبزی که حتی برای دختر همسایه مان که 5 سالش ات هم کوچک به نظر می رسد. مضحک (و در واقع فحش) اینجاست که بالای تمام مغازه ها یک پارچه زده اند ((جلوه حجاب))!!! من فدای برترین زن هفت آسمان بشوم که فریاد زد ((بزرگترین فضیلت زن اینست که مرد نامحرمی او را نبیند)). جالب هم اینجاست که برای استحاله شدنمان جشنواره هم می گذاریم. عوض اینکه کاری کنیم که مدها، اسلامیزه شوند، اسلام را مدیزه می کنیم. یک اظهارنظر مثلا کارشناسی از عماد افروغ هم می گذاریم کنارش تا کارمان را تایید کنیم و موجه جلوه دهیم. البته وقتی در شرق تهران، بغل گوش آقای رئیس جمهور، خیلی راحت و بدون کوچکترین واهمه ای، تراکت تبلیغاتی برای شوی لباس پخش می کنند، اصلا جای تعجبی باقی نمی ماند. جالبتر اینکه رئیس سازمان عریض و طویل صدا و سیما هم می آید و مستقیما می گوید که علت ازدواج نکردن دختران، چادری بودن آنهاست!!!

من دست و پای مسئولین فرهنگی ایالات متحده را می بوسم. اینقدر شرف و غیرت دارند که تمام هم و غمشان را برای ترویج فرهنگ دلخواهشان صرف می کند. دوست دارند که یک فرهنگ جنسی(درست یا غلط) میان جوانانشان رواج داشته باشد. میلیارد ها دلار خرج می کنند و شش فیلم American Pie را می سازند. فیلم Euro Trip را می سازند تا فرهنگ جنسی مورد نظرشان را جا بیندازند. حالا، مسئولین فرهنگی جمهوری اسلامی ایران می خواهند فرهنگ عفیف بودن (درست یا غلط) را در ذهن جوانان بکارند. فیلم ((آتش بس)) و ((سوپراستار)) را می سازند که سر تا سرش همه فقط دارند با هم لاس می زنند و عیاشی می کنندو لباس شیک و اغواگرانه می پوشند. دو فیلم ((اخراجی ها)) را می سازند تا با فروش میلیاردی اش مشت محکمی بر دهان همه رزمندگان و جانبازان و خانواده های شهدا بزنند. تازه پشت صحنه فیلم مذکور هم حاضر می شوند و دل و قلوه تبادل می کنند. پشت صحنه سریالی حاضر می شوند که سرمایه ادبی ایران کهن را به سخره می گیرد و تازه کلی هم لذت می برند و جیگر خطاب می شوند. تازه در تلویزیون جمهوری اسلایم ایران، برنامه ای برای تبلیغ فمنیسم پخش می کنند و قاضی زن هم دعوت می کنند. اصلا هم به روی مبارک نمی آورند که در اسلام، در جایگاه قضاوت قرار گرفتن برای زنان ممنوع است.

ویژه نامه های نوروزی روزنامه ها و مجلات را دیده اید؟ دو حالت بیشتر برای روی جلدشان متصور نیست: یا یک دختر ابرو تاتو کرده و یا یک پسر مو سیخی که از قضا بازیگر یا فوتبالیست یا خواننده هستند. اینها قرار است الگو و راهبر جوانان جامعه ما باشند. اصلا هم به روی خودمان نمی آوریم که آن پیر فرزانه گفت ((رهبر ما آن طفل 13 ساله ای است که...)).

در نمایشگاه کتاب منظره ای دیدم که به قول جمال زاده در ((کباب غاز))، رعب انگیز بود. یک غرفه بزرگ را دربست برای انتشار کتاب های رامین جهانبگلو اختصاص داده بودند. همان کسی که چند ماه قبلش، به جرم اقدام برای براندازی نرم و انقلاب مخملی دستگیر شده بود و به ماموریتی که از طرف بنیاد جورج سوروس داشت، اعتراف کرده بود. دیگر تعجب نکردم وقتی دیدم در یکی از غرفه ها، کتاب های ابراهیم نبوی را می فروشند. همان کسی که علت طرفداری اش از اصلاح طلبان، آزادی روبط دختر و پسر است. همان کس که بزرگترین آرزویش، دست یک دختر را گرفتن و در پارک قدم زدن است. همان کسی که انقلاب و امام و دفاع مقدس و همه چیزهای ازشمند ما را به تمسخر می گیرد و به ریش ما می خندد. همان کسی که با وقاحت تمام اعتراف می کند که از مجلس هلند برای تخریب نظام اسلامی، حقوق می گیرد.

آقای ضرغامی! آقای صفارهرندی! آقای مسئول ساماندهی مد و لباس!

به والله اگر اعتقادی به دنیای باقی دارید، این رسمش نیست. شما قرار است با خدا معامله کنید نه با چند تا روشنفکر نمای غرب زده از خود بی خود شده. خواهش می کنم کمی از آن صندلی قدرت فاصله بگیرید و به اطرافتان بنگرید. قدرت، سوی چشمانتان را گرفته است. آیا واقعا تلویزیون که قرار بود دانشگاه باشد، با پخش هزارباره سریال های مزخرف کره ای، رو به سوی تعالی نهاده است؟ آیا سینما با فیلم های مستهجنی مانند اخراجی ها، قرار است مانع تحریف تاریخ ارزشمند معاصرمان بشود؟ آیا مطبوعات قرار است با تخریب حجاب ، راه و رسم زندگی دینی را به دختران ما بیاموزند؟

کمی به خود بیایید، فقط کمی...

دلیل التحریر: دیروز به همراه مادرم به خیابان انقلاب رفته بودیم تا تعدادی از کتاب های مورد نظرمان را تهیه کنیم. همه کتاب های مورد نظرمان را خریدیم به جز یک کتاب که در هیچ مغازه ای یافت نشد. گفتم بهتر است به انتشارات امیرکبیر که ناشر کتاب است سر بزنم چون حتما کتاب را دارند. وارد مغازه شدم و پرسیدم: ببخشید جناب، حکومت اسلامی امام را دارید؟ جواب داد : خیر. متعجبانه نگاهش کردم و گفتم: من نظریه های حکومتی لنین را در عرض 2 دقیقه پیدا کردم. چطور ممکن کتاب حکومت اسلامی امام را حتی ناشرش هم نداشته باشد؟! نگاهی عاقل اندر سفیه به من کرد و دردمندانه گفت: اینجا کفرستان است. الکی اسمش را گذاشته اند انقلاب اسلامی...

نوشته شده توسط مهدی خانعلی زاده در سه شنبه یازدهم فروردین 1388 ، ساعت 01:35 بعد از ظهر

به کلوب بفرستید مشترک فید وبلاگ شوید لینك ثابت نظرات ( )

..: آخرین ارسال ها :..

. اين قالب توسط ساسان نوبخت طراحي و كدنويسي شده است و هرگونه كپي برداري از آن منوط به كسب اجازه مي باشد