از همه جا از همه چیز - ساقی عزیز، می ترسم

» امروز

معرفی نامه

شهریور 1367 وارد این دنیای اغواگر شدم. به لطف خدا از دبیرستان متوجه شدم که دنیا بدون صاحب و مخلوق بدون خالق هیچ ارزشی ندارد. بیشتر از آنکه دانشجو باشم دانشجو نما هستم. غم ایران دارم. ایران اسلامی. ایرانی که در آن همت و باکری زیسته اند. از بت شکن خمین آموخته ام که خاک ایران مانند همه خاکهای دنیاست. وقتی با ارزش می شود که آن را با خاک پای محمد (ص) آمیخته سازیم. به یقین رسیده ام که اسلام یگانه راه دستیابی به سعادتی است که فیلسوفان عالم هنوز از درک آن عاجز هستند. مفتخرم که در این اوضاع پرفراز و نشیب عصر فتنه هنوز سرباز ولی فقیه و حامی دکتر احمدی نژاد هستم.

متشكرم

مقالات برتر

پیوندهای روزانه

دوستان

منوی اصلی

ارتباط با نویسنده

موضوعات

آرشیو ماهانه

خروجی ها

آمار وبلاگ

ساقی عزیز، می ترسم

ساقی عزیز، سلام
جرعه جرعه نوشیدن از قدح معرفت تو و مست شدن از اشعار و متون عارفانه و عاشقانه تو، عادت روزانه من است. می دانم که می دانی در یک جبهه قدم بر می داریم و برای اعتلای سرزمین و اعتقاداتمان می جنگیم. این را گفتم تا بدانی (و مطمئن هستم می دانی) که متخاصم نیستم و فقط درد دلی دوستانه دارم و چه گوشی شنواتر از ساقی.

ساقی عزیز
مطلبت، آتش به خرمن قلبم انداخت. راستش را بخواهی اندکی ترسیدم. ترسیدم از انحراف. از کج روی و تندروی. ((انی بعثت لاتمم مکارم الاخلاق)). مگر غیر از این است؟ حال تو را چه شده است که از یک تروریست دفاع می کنی؟

ساقی عزیز
سعید حجاریان هر که بود قطعا از ابوسفیانی که پیامبر او را عفو کرد (در صورتی که می دانست کوچکترین ایمانی در دل او نیست) بدتر نیست. اصلا فرض بگیریم که هست. آیا وظیفه من و تو این است که خودمان ببریم و بدوزیم و حکم قصاص برایش صادر کنیم؟ آیا در این صورت سنگ روی سنگ بند می شود؟ بگذار صریح بگویم. می دانی که از ده نمکی متنفرم و فیلم او را توهین تمام عیار به سرافرازان دفاع مقدس می دانم. حال به نظر تو درست است به این بهانه که او به امثال عموی شهید من توهین کرده است، دست به اسلحه ببرم و خودم قانون الهی را اجرا کنم؟

ساقی عزیز
چرا اینقدر راحت حکم ارتداد صادر می کنیم؟ بله، من هم دل پرخونی از تفکرات امثال حجاریان دارم اما این درست است که همه مخالفان را از بین ببریم؟ من حتی سروش را هم مرتد نمی دانم. او گمراهی است که در راه جهالت و ضلالت خویش غرق است. به اندازه کافی امر به معروف هم شده است. حال که نمی خواهد راه حق را برگزیند، باید او را به خدا واگذار کنیم. وظیفه من و تو اعتراض به نهادهای اجرایی کشور مانند قوه قضاییه است، نه دست به اسلحه بردن.

ساقی عزیز
ما باید به تبعات کارهایمان فکر کنیم. یادم هست وقتی 26 مهرماه سال گذشته در دانشگاه شما حاضر شدم تا در اجتماع حمایتی از رئیس جمهور شرکت کنم، آقای مرتضی کیا گفتند : ((کار شما به نام بسیج تمام می شود. پس هرگز نباید کوچکترین ضربه ای به معترضین وارد کنید. هر کس نمی تواند تحمل کند، به عقب برود)). یادم هست آن روز حسابی از طرف مدعیان آزادی بیان پذیرایی شدم و با لباس پاره و صورت مشت خورده و بدن کوفته به خانه بازگشتم اما خوشحال بودم که نام بسیج را فدای هواهای نفسانی خودم نکردم. من هم می توانستم از خجالتشان در بیایم اما ((والکاظمین الغیض والعافین عن الناس و الله یحب المحسنین)). به قول خودت اگر حجاریان زنده نمی ماند، اکنون کلمه مقدس شهید بر نام یک انسان خائن می درخشید. چه دستاورد درخشانی!!

ساقی عزیز
صفار هرندی، صفوی و بخارایی در برابر کفر قرار داشتند و راهی جز مبارزه مستقیم نداشتند. آنها جرقه آتش انقلاب را روشن کردند اما سعید عسگر چه؟ جز اینکه افسادطلبان را به مظلوم نمایی واداشت، کارکرد دیگری هم داشت؟!

ساقی عزیز
قصد نصیحت نداشتم. احتمالا از من بزرگتر هستی و من جسارت پندآموزی به تو را نمی کنم. فقط نگرانم. نگران از فرقان. از فرقانی که به خاطر اسلام، مطهری را ترور می کند. از خوارج. از خوارجی که به خاطر ((لا حکم الا لالله))، علی را به مصاف پیکار کشاندند.

ساقی عزیز
قدحت پر می باد...

نوشته شده توسط مهدی خانعلی زاده در یکشنبه دوازدهم آبان 1387 ، ساعت 01:01 بعد از ظهر

به کلوب بفرستید مشترک فید وبلاگ شوید لینك ثابت نظرات ( )

..: آخرین ارسال ها :..

. اين قالب توسط ساسان نوبخت طراحي و كدنويسي شده است و هرگونه كپي برداري از آن منوط به كسب اجازه مي باشد