از همه جا از همه چیز - وقتی ارزش ، ضد ارزش می شود

» امروز

معرفی نامه

شهریور 1367 وارد این دنیای اغواگر شدم. به لطف خدا از دبیرستان متوجه شدم که دنیا بدون صاحب و مخلوق بدون خالق هیچ ارزشی ندارد. بیشتر از آنکه دانشجو باشم دانشجو نما هستم. غم ایران دارم. ایران اسلامی. ایرانی که در آن همت و باکری زیسته اند. از بت شکن خمین آموخته ام که خاک ایران مانند همه خاکهای دنیاست. وقتی با ارزش می شود که آن را با خاک پای محمد (ص) آمیخته سازیم. به یقین رسیده ام که اسلام یگانه راه دستیابی به سعادتی است که فیلسوفان عالم هنوز از درک آن عاجز هستند. مفتخرم که در این اوضاع پرفراز و نشیب عصر فتنه هنوز سرباز ولی فقیه و حامی دکتر احمدی نژاد هستم.

متشكرم

پیشنهاد ویژه

مقالات برتر

پیوندهای روزانه

منوی اصلی

ارتباط با نویسنده

موضوعات

آرشیو ماهانه

خروجی ها

آمار وبلاگ

وقتی ارزش ، ضد ارزش می شود

دین یعنی مجومعه ای از قوانین که باید تمام شئونات زندگی را بر اساس آن ها برنامه ریزی کرد. همه ابعاد وجودی زندگی انسان ها باید از دین و آموزه های دینی سرچشمه بگیرند. هنر یکی از مکان هایی است که اساسا بدون دین منجر به فساد کامل می شود. موسیقی، سینما و نقاشی حتما باید در راستای تعالیم دینی حرکت کنند وگرنه کوچکترین ارزشی ندارند. اگر یک فیلم سینمایی از نظر فنی و تکنیکی در نهایت اقتدار باشد اما مضامین آن ضد دینی باشد، پشیزی نمی ارزد. یکی از دلایلی که هیچوقت نتوانستم هیچکدام از بازیگران زن سینمای ایران را دوست داشته باشم همین نکته بوده است که یقین دارم اکثریت آنها کوچکترین اعتقادی به مسئله مهمی مانند حجاب ندارند. نمونه اش را هم در اینجا دیده ام. واقعیت این است که به قول آقای شمقدری اصلا چرا ایران باید سینما داشته باشد؟ خودمان را گول نزنیم. چیزی به نام سینمای اسلامی وجود ندارد. کجای اسلام اجازه می دهد که یک زن و مرد غریبه در یک اتاق بنشیند و نقش عاشق و معشوق را بازی کنند؟ البته تقصیر خودمان است. وقتی یک دختر بچه را الکی باد می کنیم باید فکر روزی را هم می کردیم که خواهد ترکید و صدای گوشخراشش همه ما را اذیت خواهد کرد. گلشیفته فراهانی اولین دختری نیست که کشف حجاب کرده است و قطعا آخرینشان هم نخواهد بود. آیا تقاضای بی جایی است که از مسئولین ارشاد درخواست کنیم که کرکره این سینمای فاخر!!! را پایین بکشد؟ یا باید کار را به جایی رساند که خودمان روزی در این سینما را کاه گل بگیریم؟

با تذکر یکی از دوستان ، عکس این بازیگر برداشته شد.

آقای صفار هرندی، حواست جمع نیست برادر...

پی نوشت:

حسین زمان در یادداشتی گفته است که: ((آنچه باید به آن توجه داشته باشیم این است كه گلشیفته هم اكنون همانی هست كه می‌خواهد باشد نه آن كسی كه مجبور بود باشد)). بنده شدیدا از این یادداشت استقبال می کنم و اعلام می کنم که من می خواهم یک قاتل باشم و ایشان را به قتل برسانم اما متاسفانه حکومت عقب مانده و متحجر جمهوری اسلامی اجازه این کار را به من نمی دهد. در واقع من دوست دارم خودم باشم نه آن کسی که مجبورهستم باشم.

بعد از تحریر:

قابل توجه دوستان باهوش: منظور من از بکار بردن کلمه قتل فقط یک مثال ساده بوده است. منظورم این است که مثلا من دوست دارم ساعت 3 نیمه شب در خیابانهای تهران شروع به داد و فریاد بکنم. آیا قانون باید این اجازه را به من بدهد؟!! قانون به افراد اجازه نمی دهد که هر کسی که دوست دارند، باشند. به جایتکاران و متجاوزان به حریم قانون نیز اجازه خود نمایی داده نمی شود. امیدوارم دیگه کامنت نگذارید که من از قتل حمایت کرده ام.

نوشته شده توسط مهدی خانعلی‌زاده در چهارشنبه هفدهم مهر 1387 ، ساعت 09:25 بعد از ظهر

به کلوب بفرستید مشترک فید وبلاگ شوید لینك ثابت نظرات ( )

..: آخرین ارسال ها :..

. اين قالب توسط ساسان نوبخت طراحي و كدنويسي شده است و هرگونه كپي برداري از آن منوط به كسب اجازه مي باشد