... صبح یکشنبه چهاردهم خرداد 1368 بود.آن روز صبح زودتر بیدار شده بودند.معمولا ساعت هفت و ربع تا هفت و نیم صبح از اتاق نورعلی بیرون میزدند.همه صبح ، زودتر بیدار شده بودند.لباس هایشان مرتب تر از همیشه بود.نورعلی صبحانه را کمتر از همیشه تقسیم کرده بود.آن روز قرار بود آقای رئیس بیاید.آقای رئیس معمولا با ماشین سواری اش به معدن می آمد.همیشه قبل از رفتن معدنچی ها به معدن به آنجا می آمد.یعنی قبل از ساعت هفت صبح.برای اینکه مقید بود کارگر در وقت کار باید کار کند.

خورشید تازه در آمده بود.هنوز بیست دقیقه به ساعت هفت مانده بود.صدای اتومبیل اقای رئیس را همه می شناختند.نورعلی صبح سگها را نبسته بود که بهتر از آمدن رئیس با خبر شوند.با آمدن آن ، همه از جا بلند شدند و به بیرون از اتاق رفتند.آقای رئیس تنها بود.از جیپ ارتشی اش ÷یاده شد.نورعلی سگ ها را صدا کرد و آنها را ارام کرد.در دستش یک کارتن مقوایی بود که همه می دانستند رادیو است.اگر چه تقریبا همه معدنچی ها در خانه شان رادیو داشتند ، بدون استثنا از داشتن یک رادیو در معدن احساس نشاط می کردند.آن هم رادیویی نو.

رئیس به معدنچی ها نگاه می کرد.مثل یک بچه پنج شش ساله وقتی از باز کردن اسباب بازی نو خوشحال می شود ، تمام معدنچی ها دور جعبه رادیو ایستاده بودند.روی چهره شان لبخندی مثل خنده همان بچه پنج شش ساله نقش بسته بود.مرتضی سیم رادیو را به رادیو وصل کرد و دو شاخه را به برق زد.

رئیس : بچه ها یواش.آنقدر بهش ور نروید.یک نفر آن دکمه را بزند.نه ! پیرمرد یواش ! چه خبرت است نورعلی ؟! حمید تو روشن کن.آرام ! یک فشارش بدهی روشن می شود.آرام ! دکمه رادیو است ، اهرم مته که نیست.

رادیو هنوز موجی را نگرفته بود.با صدای بلند خرخر کرد.از خوشحالی در پوست خود نمی گنجید.

رئیس : خوب حالا آنتنش را باز کنید.یواش ! همان قد است.بلندتر نمی شود.خب حالا پیچش را بچرخان تا موجش را بگشری.یواش ...

در اتاق نورعلی ، چهر معدنچی ، زن علی ، آقای رئیس و ارمیا منتظر بودند تا حمید موج رادیو را پیدا کند.حمید به ارامی پیچ رادیو را می چرخاند.موج رادیو پیدا شد.

... ساعت هفت بامداد.اینجا تهران است صدای جمهوری اسلامی ایران.بسم الله الرحمن الرحیم.انا لله و انا الیه راجعون.روح بلند پیشوای مسلمانان و رهبر آزادگان جهان ، حضرت امام خمینی ، به ملکوت اعلا پیوست ...

رادیو داشت حرف می زد.همه خوشحال بودند.انگار برای اولین بار رادیو را کشف کرده بودند.پیرمرد بلند بلند می خندید.آنچنان قهقهه می زد که دندانهای زردش به نحو نامطبوعی مشخص شده بود.

: عجب موجش صاف است !

: آقای رئیس دستت درد نکند ، خیلی عالی است !

: خوب حق شماها بود.این چند وقته خیلی خوب کار کرده بودید.

... به همین مناسبت از سوی حجت الاسلام سید احمد خمینی ، فرزند امام خمینی ، بیانیه ای به این شرح صادر شد : بسم الله الرحمن الرحیم.انا لله و انا الیه راجعون.یا ایتها النفس المطمئنه ارجعی الی ربک راضیه مرضیه فادخلی فی عبادی وادخلی جنتی.روح بلند پیشوای مسلمانان و رهبر آزادگان ، امام خمینی به ملکوت اعلی پیوست و دل مالامال از عشق به خدا و بندگان رنج کشیده صالحش از تپش ایستاد اما دلهای دردمندی که لبریز از عشق به خمینی است تا ابد خواهد تپید و خورشید رهبری امام ، تابناک تر از گذشته به عالم و ادم خواهد تابید ...

همه محو صدای رادیو بودند.ارمیا مثل دیوانه ها شده بود.کسی به ارمیا توجه نداشت.از جا بلند شد.رئیس متوجه راه رفتن ارمیا شد.مقداری از پوست سفید ارمیا که از کنار انبوه ریشهایش مشخص بود ، سرخ شده بود.رگ های گردنش به اندازه قطر انگشت ، کلفت شده بود.عضلات گونه اش می لرزید.انگار نه انگار این همان ارمیای آرام چند لحظه پیش است.حلقه معدنچیان را که مشتاق و از خود بی خود دور رادیو ایستاده بودند ، کنار زد.صدایش می لرزید.هیچکس باور نمی کرد این صدای بلند ، مردانه و خشن ، متعلق به ارمیا باشد.

: تو داری چه می گویی ؟ حواست هست ؟!

ساکت شدند.هرکس فکر می کرد که ارمیا با اوست.ارمیا به طرف هیچکدام نرفت.رادیو را با دو دست بلند کرد.رادیو را جلو صورت گرفته بود.انگار صورت دشمنش را در میان دو دست گرفته باشد.

: تو نمی فهمی داری چه می گویی ! مرد ، مگر امام هم می میرد ؟! داری چه می گویی ؟

سرش را بلند کرد.به معدنچیان که حالا کم کم از حرفهای او و رادیو چیزهایی دست گیرشان می شد ، نگاهی کرد.

: شماها مگر نمی فهمید این دارد چه می گوید ؟ این نمی فهمد ! حواسش نیست ! اشتباهی دارد می گوید !

حالتی عصبی پیدا کرده بود.صدایش می لرزید.اشک مثل باران از چشمش سرازیر بود.در عین حال می خندید.شوکه شده بود.آرام تر حرف می زد.

: این اشتباه می کند.شماها باور نکنید.حواسش نیست.دارد پرت می گوید.امام ؟ آخر مگر می شود ؟ ما برای امام زنده ایم.نه ، حواسش نیست...

گوینده رادیو با صدایی لرزان ادامه می داد :

... خدایا اگر اینک بنده عاشق تو در جوار رحمت متعالیت ماوا گرفته است و طوفان عشق دل دریای اش ، بر کرانه قربت به اطمینان و شکون رسیده است اما تو خود می دانی که این مصیبت عظما ، طوفان غم ارتحال پیامبر عظیم الشان اسلام را در دلها بر پا کرده است و مصیبتی این چنین با عظمت را تنها لطف تو می تواند تسلی بخش باشد ...

رادیو را به صورتش نزدیک تر کرد.

: تو داری چه می گویی ؟ این دیگر چه شوخی بی مزه ای است ؟ مگر می شود امام بمیرد ؟ مگر امام هم می میرد ؟ می فهمی چه داری می گویی ؟!

رادیو از دست ارمیا رها شده بود و روی میز افتاده بود.پوسته پلاستیکی اش ترک خورده بود اما برای کسی مهم نبود.رادیو همچنان ادامه می داد.

... خدایا به جان واصل امامی که شهامت و شهادت و عزت و سربلندی را در سیاه ترین دوره حاکمیت استکبار ب امت مظلوم بخشید ، دل دردمند بندگان خوبت که حق رهبری امام بزرگ خویش را به خوبی ادا کرده و می کنند ، صبر و صلابت عنایت فرما.خمینی ، روح خدا در کالبد زمان بود و روح خدا جاودانه است و این سنت تغییر ناپذیر ربویی است که مردان بزرگ که مظهر حقیقت ناب اند چون در گذرند ، خورشید وجودشان در افقی بالاتر در آسمان جان انسانهای حقیقت جو طلوع خواهد کرد و اندیشه و آآآرمان شان سلسله جنبان تاریخ خواهد شد ...

ارمیا مثل دیوانه ها دور اتاق راه می رفت.گاهی سرش را به دیوار تکیه می داد.مثل باران از گونه هایش اشک می ریخت.همه گیج بودند.هنوز باور نکرده بودند.نورعلی ارمیا را در آغوش گرفت.

: آقای ارمینا مهم نیست.گریه نکن.حالا شاید دروغ باشد.معلوم نیست.رادیوش نو بوده !!

پیرمرد نمی دانست چه می گوید.از گریه ارمیا گریه اش گرفته بود.بقیه گیج بودند.رئیس هم سعی می کرد ارمیا را آرام کند.

: پسرم گریه نکن.او هم مثل ما آدم بوده دیگر.هر آدمی یک روز می میرد.خواست خدا بوده.از دست ما که کاری ساخته نیست.

رئیس حتی خودش هم حرفهای خودش را باور نکرد.امام مثل آنها نبود ...

کتاب ((ارمیا)) نوشته رضا امیرخانی
-