برنامه سازان رادیو زمانه

سرویس اطلاعات و امنیت هلند كه از سال 1382 با شاگردان «عبدالكریم سروش» در حلقه اینترنتی ملكوت (مهدی جامی، مهدی خلجی، ماه منیر رحیمی و داریوش محمدپور) در ارتباط بود، اداره این رادیو را زیر نظر «فرح كریمی» به آنان سپرد.

برنامه سازان «رادیو زمانه» در ایران فعالیت آزادانه دارند و با محافل مشكوك كه از نیروهای بالقوه آمریكا برای براندازی نرم به شمار می روند، در ارتباط هستند. طیف این ارتباطات، از پاتوق جاسوسان مدرن در «انجمن ایرانشناسی سفارت فرانسه» تا محافل «دراویش گنابادی» و از «كانون نویسندگان ایران» تا «حزب مشاركت ایران» گسترده است. طیف مورد اشاره، خطوط كلی ارتباطات عاملان و كارگزاران «رادیو زمانه» را در ایران، دربر می گیرد و محافل دیگری نیز، مانند «انجمن دفاع از آزادی مطبوعات» و گروه های زنانه، چون «كمپین یك میلیون امضاء» در تغذیه خبری این رادیوی امنیتی نقش دارند.

«مجتبی پورمحسن» كه با «ساقی .ق» (از روسای شبكه همجنس بازان) در روزنامه توقیف شده شرق گفت وگو كرده بود، از برنامه سازان این رادیوی ضداسلامی است و «سهیل. م» (مجری برنامه های ادبی و هنری در صداوسیما) از طریق او دیدگاههای خود را در «زمانه» منتشر می كند. «پرویز جاهد» (از منتقدان سیاه سینمای ایران)، «شهرنوش پارسی پور» (هرزه نویسی كه خاطرات جنسی اش را در این رادیو منتشر كرد)، «داریوش.ر» (از مرتبطان با شبكه زیرزمینی موسیقی فحشا در ایران) و «محمدرضا نیكفر» (نویسنده لائیك و از مترجمان انتشارات طرح نو) از دیگر برنامه سازان این رادیو هستند كه پیش از این، كارنامه سیاه آنان در «روزنامه كیهان» تحلیل شده است.

در میان منابع خبری، همكاران رسانه ای و گفت وگوكنندگان با این رادیو كه با بودجه پارلمان و سرویس اطلاعات هلند اداره می شود، نام هایی مانند «فیاض زاهد» (عضو شورای سردبیری روزنامه اعتماد ملی كه اخیرا با یكی از منابع اطلاعاتی سازمان سیا در آمریكا دیدار كرد)، «عیسی سحرخیز» (عضو ارشد حزب مشاركت ایران)، «مدیا كاشیگر»، (یكی از عاملان برجسته سفارت فرانسه در ایران)، «احمد قابل» (نظریه پرداز حزب مشاركت ایران)، «محمد قائد» (عضو تحریریه روزنامه صهیونیستی آیندگان و مدیر نشریه توقیف شده لوح)، «تقی رحمانی» (عضو گروهك غیرقانونی ملی و مذهبی ها)، «فریبرز رئیس دانا» (از شركت كنندگان در كنفرانس برلین و همكار دفتر پژوهش های فرهنگی) و... به چشم می خورد. از میان اصلی ترین منابع خبری این رادیو می توان به اعضاء شاخه جوانان حزب مشاركت اشاره كرد كه در تعامل مستقیم با این رسانه امنیتی هستند.

ماموران شبكه ناتوی فرهنگی در ایران

ماموران شبكه ناتوی فرهنگی كه در پوشش خبرنگاران «رادیو زمانه» در ایران حضور دارند، به پیشنهاد «عباس معروفی» (روزنامه نگار پناهنده به آلمان)، در حال تشكیل شبكه ای اطلاعاتی از نویسندگان ادبی و جوان داخل كشور هستند و برخی از اعضاء كانون غیرقانونی نویسندگان، در تشكیل این شبكه به آنان كمك مادی و مشاوره ای می دهند. فردی با نام مستعار «پونه ایرانی» به عنوان یكی از عاملان «عباس معروفی»، از كارگزاران «رادیو زمانه» در ایران به شمار می رود.

روز 19شهریور 1386، در آخرین اقدام رسانه ای برای تبلیغ این شبكه به ظاهر ادبی، قلم زرین رادیو زمانه به «سیمین دانشور» اهداء شد و جوایزی نیز به نویسندگان داخل ایران تعلق گرفت. جایزه اول قلم زرین، به همراه یك دوره « فرهنگ سخن» و مبلغ پانصد یورو به «پ.هوشمندزاده» كه یكی از عكاسان روزنامه های زنجیره ای و وبلاگ نویسان ساكن ایران است، اعطاء شد و نزدیك به هزار یوروی دیگر به سه تن از دیگر نویسندگان ایرانی تعلق گرفت. این جوایز و مبالغ، همگی از محل بودجه دولت هلند برای براندازی جمهوری اسلامی در اختیار نویسندگان و وبلاگ نویسان داخل ایران قرار گرفته است.

برخی از برگزیدگان مسابقه قلم زرین زمانه، از ابتدای دهه هشتاد، در محفل لمپن های كافه شوكا (در حوالی خیابان گاندی) با «یارعلی پورمقدم» (قهوه چی كانون نویسندگان) و جمعی از نویسندگان و كاریكاتوریست های روزنامه های زنجیر ه ای (مانند داوود.ا.م) به گسترش انگاره های فاسد و روابط مسموم میان نویسندگان جوان، دامن می زدند و اكنون به عنوان سمبل های ادبی رادیوی سرویس اطلاعات هلند به داستان نویسان جوان ایرانی معرفی می گردند!

عاملان اطلاعاتی این رادیوی امنیتی با حلقه سیاه «خانه هنرمندان ایران» كه پس از افشاگری های «روزنامه كیهان» از هم پاشید، در ارتباط بودند. خبرنگاران «زمانه» با هماهنگی «علی.د» در مراسم و بزرگداشت های گوناگون خانه حضور می یافتند و به جمع آوری اطلاعات می پرداختند. این نشست ها كه اغلب بزرگداشت هایی برای تجلیل از عناصر بدنام رژیم ستم شاهی بود و تا مهرماه 1386 ادامه یافت، در «رادیو زمانه» به شكل گسترده تبلیغ و گزارش های آن نیز منتشر می شد. «دفتر پژوهش های فرهنگی» و «مركز بین المللی گفت وگوی تمدن ها» (زیر مجموعه نهاد ریاست جمهوری در زمان آقای خاتمی) در برگزاری مراسم ستایش از هنرمندان سیاه و كارگزاران كودتای مخملی در ایران، مشاركت گسترده داشتند.

پروژه مشترك رادیو زمانه و ایران گویا

پروژه تاسیس «تلویزیون گویا»، از آخرین طرح های دولت هلند برای تحقق نقشه راه ناتوی فرهنگی است. این تلویزیون كه طرح تاسیس آن در سال 1384، به پیشنهاد «فرح كریمی» در پارلمان هلند، موسسه هیفوس، سازمان صدای آزاد و اتحادیه روزنامه نگاران هلند بررسی شده، به مدیریت حسین باستانی (نظریه پرداز حزب مشاركت ایران و عضو شورای سردبیری سایت روز آن لاین) و رضا علامه زاده (فیلمساز فراری) در ماه های آینده وارد فاز عملیاتی و رزمایشی خود خواهد گشت. روز 24 مه 2004، رئیس موسسه هیفوس در آمستردام گفت كه بودجه تخصیص داده شده به این تلویزیون، معادل چهل و شش میلیون یورو، طی پنج سال است، اما تحلیلگران اطلاعاتی هلند و كارشناسان سازمان جاسوسی سیا، این تیم را برای راه اندازی و اداره یك ماهواره فارسی زبان ناتوان می دانند. از این رو، علی رغم فراهم گشتن مقدمات عملیاتی شدن این طرح، همچنان سرنوشت راه اندازی این تلویزیون در هاله ای از ابهام است.

صبغه سزوارتر تامین امنیت اجتماعی

یادمان باشد كارگزاران ناتوی فرهنگی در حالی با آرامش به فعالیت های درون مرزی خود با پوشش رسانه ای ادامه می دهند كه سرنوشت لایحه جرائم اینترنتی در ابهام است. پس از رسوایی گروه های سرگرمی ایرانی در یاهو كه تابستان سال گذشته روی داد و ارتباطات امنیتی آنان با جاسوسان سایبر فاش شد. قانونگذاران ایران به تكاپویی دوباره افتادند. كوشش آنان برای تدوین یك قانون جامع برای رویارویی با پدیده های ضدامنیتی كه با ابزارهای نوین رسانه ای هدایت می شوند، همچنان به ثمر ننشسته است. از دیگر سو، قوه قضاییه كه در دادستانی عمومی و انقلاب تهران یك دفتر ویژه امور اینترنت تاسیس كرده، نه در حوزه پیگرد قضایی گروپ های فحشا در یاهو گروپ كارنامه مقبولی داشته و نه حتی آئین نامه جامعی را كه در فقدان قانون بتواند راهگشا باشد، پیشنهاد داده است.

فحشای رسانه ای گسترده می شود و ناتویست ها با رسانه های دیجیتالی گوناگون به جنگ ذهن و روان جوانان این جامعه آمده اند. كارگزاران و پادوهای ناتوی فرهنگی در حاشیه امنی به سر می برند كه گاه حیرت انگیز می نماید. اسناد بسیاری از تعاملات رسانه های اینترنتی كه در نقشه راه ناتوی فرهنگی حركت می كنند و همزمان هم مورد حمایت برخی مطبوعات داخل كشور قرار دارند و هم پیگرد قضایی آنان به نتیجه و صدور حكم قضایی نرسیده است، وجود دارد. جغرافیای پراكندگی این پادوها و كارگزاران كه از خارك تا تهران را در بر می گیرد، امروز قابل جستجو است، اما اگر فردا این جغرافیا از دید كارشناسان اطلاعاتی و قضایی فراتر رود، هزینه كنترل و پیگرد آنان، بسیار دشوار خواهد بود.

تامین امنیت اجتماعی یك صبغه و چهره بیرونی دارد كه البته سزاوار برخورد و تدبیری شایسته است، چنان كه تا امروز تحقق آن را دیده ایم، اما صبغه درونی تر و سزاوارتر آن شبكه های اینترنتی است كه همه كوشش خود را معطوف به شخصیت آفرینی (كاراكترسازی) كرده اند. وقتی ذهن جوان جامعه از هم می پاشد، وقتی ارزش های درونی و عرف اجتماعی در رای او مخدوش می شود، وقتی شب را در سراب سایت های اینترنتی به صبح می رساند، روز خود را با رفتارهای نامتعارف اجتماعی، فرهنگی و سیاسی آغاز می كند، آنگاه ما صبغه بیرونی حادثه را می بینیم، می بینیم كه تامین امنیت اجتماعی سازه هایی می خواهد ظریف و دشوار.

چه سرنوشت لایحه جرائم اینترنتی در هاله ابهام باشد، چه امكان استنتاج و اجتهاد از متن قوانین موجود برای برخورد با شبكه ای كه فحشای سیاه را می گستراند، میسر نباشد، چه ضرورت درك و دریافت آن صبغه سزاوارتر امنیت اجتماعی پدید نیامده باشد، هر چه كه باشد در فقه شیعه و در قانون مجازات اسلامی ایران، فقدان نص قانونی برای پیگرد و محكومیت سایت ها و گروپ های خرد و كلانی كه فحشای سیاه را در سطوح گوناگون تبلیغ می كنند، نمی تواند دلیلی برای عدم صدور حكم پیگرد و مجازات قانونی عاملان آن باشد.

جرایمی در حال وقوع هستند كه قوه قضائیه نظاره گر آنهاست. قاضی نمی تواند (شرعا و قانونا) كه از پیگرد قضایی ماموران شبكه ناتوی فرهنگی در ایران شانه خالی كند. شایسته قوه قضاییه است كه گزارش دهد در برخورد با جرائم اینترنتی(سازمان یافته و پراكنده) چه كارنامه ای داشته است. شایسته مجلس خدمتگزار است كه دلائل عدم قانونگذاری برای پدیده های جدید جامعه مجازی و جاسوسی سایبرنتیك و مدرن را منتشر كند. شایسته دولت دردمند ماست كه در تعامل با دیگر قوا، حساسیت های آنان به صبغه سزاوارتر امنیت اجتماعی را بالا ببرد.

شرایط جامعه ما خطیر است. نسلی جوان، جویای دانش و دانایی. خواهان سرگرمی های مطلوب و متعارف، تشنه روزآمدی و تحول رویارویی ماست. سندی كه چشم انداز ما را می سازد، «سند چشم انداز بیست ساله» نیز در برابر ماست. رهبری فرزانه، با آن بینش عمیق، سالهاست كه ندای «مهندسی فرهنگی» برای این نسل را سر داده و جد و جهدی عظیم برای تقابلی كارساز با پروژه «ناتوی فرهنگی» را از همگان خواسته اند.

حیف است كه با این همه توان و تدبیر، كارنامه نهادهای مسئول را ارزیابی كنیم، نسبت امكاناتشان با اقداماتشان را بسنجیم، نسبت دستاوردهایشان را بامطلوب های معقول تطبیق كنیم. نسبت نتایجشان را با خواسته های رهبری و با چشم انداز سند بیست ساله ارزیابی كنیم و بعد، پس از این نسبت سنجی ها، در افسوس زمان از دست رفته باشیم. حیف است آقایان!

این گزارش، یك سند زنده از رنجی است كه ملت دردمند ایران و ایرانیان زخم خورده از غربزدگی عصر ستم شاهی می برند. آن ها نگرانند، نگران بازتولید دوباره آن همه امراض صعب العلاج غربزدگی.