علی دایی عزیز ، سلام

من کسی هستم که فوتبال را با تو شناختم.زمانی که نمی دانستم فوتبال را با ((ط)) می نویسند یا با ((ت)) ، گل های زیبای تو شادی را به من هدیه می کرد.وقتی با سر شکسته و باندپیچی شده به کره جنوبی گل می زدی ، در آرزوهایم این بود که یک عکس یادگاری با تو بگیرم.حتی وقتی بعد از جام جهانی آلمان ، تو را آماج حملات ناجوانمردانه و غیر منطقی قرار دادند و اسطوره شان را به تمسخر گرفتند ، من برایت یک اعتراض درست کردم و برای دفاع از تو امضا جمع می کردم.وقتی که با سایپا در برابر پرسپولیس - تیم محبوبم - قرار گرفتی ، وقتی مهرزاد معدنچی پنالتی را بیرون زد ، در میان هزاران طرفدار پرسپولیس در ورزشگاه آزادی ، به هوا پریدم و فریاد شادی من آسمان ورزشگاه را شکافت و نگاه متعجب و خشمگین مردم به سمت من برگشت.

سلطان واقعی فوتبال ایران

تو را چه به فوتبال ایران ؟! فوتبال ایران یعنی آبگوشت و لمپنیزم به سبک پروین.فوتبال ایران یعنی اراجیف گویی و لجن پراکنی به سبک مایلی کهن.فوتبال ایران یعنی تزویر و دورویی به سبک قلعه نوعی.تو به درد فوتبال ما نمی خوری.تو آنقدر ساده ای که هر چه در دلت هست را راحت بیرون میریزی.تو مثل بعضی ها نیستی که در برابر دوربین های تلویزیون ، دم از رفاقت بزنی و در پشت پرده ، فحاشی کنی.تو اگر ناراحت هم باشی ، اگر فحش هم داشته باشی ، راحت جلوی دوربین حرف دلت را می زنی.تو شفاف و شیشه ای هستی.تو هنوز همان علی دایی هستی که در کوه پایه های سهند رشد یافته است.