فیلم های مجید مجیدی مثل کتابهای موریس مترلینگ است.همانطور که مترلینگ سعی می کند تا مفاهیم سنگین فلسفی را به زبان ساده و قابل فهم برای عموم تبدیل کند ، فیلمهای مجیدی هم مسائل عرفانی را به صورت عامه پسند ارائه می کنند.((آواز گنجشک ها)) هم از این قاعده مستثنی نیست.آخرین فیلم مجیدی به قدری زیبا و ملموس مسائل و مشکلات و تقابل میان روستا و شهر را بیان می کند که جای هیچگونه تردیدی برای دست زدن در آخر فیلم به افتخار کارگردان ، باقی نمی گذارد.فکر می کنم حتی خود مجیدی هم تصور نمی کرد حدود 2000 نفر تماشاگر در سینما آفریقا به مدت 30 ثانیه او و فیلمش را تشویق کنند.برای همین بود که در انتهای فیلم از خوشحالی به میان جمعیت آمد و با لبخندی فراخ (که قبل از اکران فیلم وجود نداشت) به ابراز احساسات مردم پاسخ داد.

کریم ، مردی میانسال است که همانند سایر روستاییان دل پاکی دارد.او در یک مکان پرورش شترمرغ کار می کند.در طی یک حادثه ، یکی از شتر مرغ ها فرار می کند و این موجب اخراج شدن کریم می شود.کریم برای کسب روزی ، به شهر می رود و با موتورش مسافرکشی می کند.در همین جا است که تقابل میان شهر و روستا عیان می شود.آلودگی های شهر حتی دامان کریم معصوم ما را هم میگیرد و پول حرام را وارد زندگی او می کند.اما مگر خداوند رحمان نیست؟ پس خدا دست به کار می شود و شخصا برای پاک کردن آلودگی از زندگی کریم اقدام می کند.گوجه سبزهایی که با پول حرام خریداری شده اند ، به دامان پاک آب می روند تا تطهیر شوند.تمام زوائدی که کریم از شهر سوغات آورده است ، بر سرش آوار می شود تا بفهمد به جای در و پنجره های قدیمی ، بهتر است به فکر آب انبار روستا باشد.حتی چشم و هم چشمی شهری ها هم در کریم اثر می کند.احساس غرور او از داشتن آنتنی متفاوت با بقیه ، این را عیان می کند.

((آواز گنجشک ها)) را باید در سالن سینما دید.فیلمبرداری عالی و چشم نواز فیلم ، به قدری مخاطب را محسور خود می کند که حتی اجازه جا به جا شدن روی صندلی را هم به او نمی دهد.سکانس ریختن ماهی ها به قدری زیبا و طبیعیست که ناخود آگاه وجدان انسان را به درد می آورد.نفس نفس زدن های بچه ها و چشمان اشکبارشان ، هر گونه مقاومتی را در هم می شکند و مخاطب را مجبور به اشک ریختن می کند.