با فرا رسيدن تابستان ، يک بار ديگر شبکه هاي رنگارنگ صدا و سيماي جمهوري اسلامي ايران تک خال هاي سرگرم کننده خود را يکي پس از ديگري رو مي کنند تا مخاطبان بيکار خود - همان نوجوانان قبول خرداد- را از تنگ حوصلگي و خوردن مغز والدين نجات دهند(شايد هم برعکس). انبوهي از فيلم ها و سريال هاي نو و کهنه قرار است در اين 93 روز گرم و طولاني، بچه ها و بزرگترها را پاي جعبه جادو ميخکوب کند و البته هر شبکه سعي مي کند با ارائه برنامه هاي متنوع تر ، مخاطبان بيشتري را به سوي خود بکشاند.

تحفه ي شبکه دو سيماي جمهوري اسلامي، همچون سال گذشته، فيلم هاي سينمايي است که هر شب بعد از اخبار ساعت 10:30 اين شبکه پخش مي شود؛ اما بايد ديد تماشاي منظم اين فيلم ها به چه بهايي تمام مي شود؟

قطعاً برنامه خبر شبکه دو با اجراي قابل قبول و اطلاعات مناسبي که ارائه مي دهد و با پيگيري گام به گام سوژه هاي روز، مخاطبان خاص خود را دارد و به همين دليل بينندگان آن تا نزديک نيمه شب نشست هاي خبري را دنبال مي کنند تا بتوانند از مطالب ارائه شده ، نتيجه گيري کنند.

ولي با رسيدن به ساعت 12 شب ، بايد دانست که حالا وقت خواب نيست و تازه قرار است فيلم سينمايي شروع شود.

خوب، نبايد از حق گذشت که بعضي از اين فيلم ها واقعا ً ارزش تماشا را دارند، بنابراين همه اهل خانه- مثلاً يک خانه معمولي چهارنفره – تا پاسي از شب گذشته بيدار مي مانند و در بهترين شرايط ، فيلم جالبي را هم مي بينند. ولي وقتي همگي ساعت يک و نيم يا دو بعد از نيمه شب مي خوابند تازه به يادشان مي آيد که چون فصل تابستان است ساعت 6 صبح نماز قضاست و بيدار شدن قبل از اين ساعت – با فرضاً چهار ساعت خواب- «شايد» براي بزرگترهاي خانه چندان دشوار نباشد ولي براي نوجوانان و جوانان که به خواب بيشتري نياز دارند مسلماً سخت است.

و اين نکته ساده اي است که گويا با گذشت زمان، ديگر در شبکه دوي سيما تبديل به يک رسم شده که : چون تابستان است پس لازم نيست نوجوانان زودتر به رختخواب بروند؛ بلي، مدارس تعطيل است و بچه ها فردا صبح مدرسه ندارند، آما آيا نماز هم تعطيل است؟!

در تمام طول تابستان گذشته به خود گفتيم صدا و سيما در مورد همه برنامه هايش نظر سنجي مي کند و قطعاً کساني پيدا مي شوند که به ساعت پخش اين فيلم ها اعتراض کنند؛ ولي افسوس که انگار شبکه دو فقط با «شب» سر آشتي دارد و ساعات روز را به هيچ مي گيرد. اما مگر روز را از دست ما مسلمانان گرفته اند که بايد حتماً اين فيلم ها را آخر شب پخش کنيم؟

کارمندي را در نظر بگيريد که عصر به خانه برمي گردد و صبح فردا هم بايد در وقت مقرر در محل کارش حاضر باشد. چنين بيننده احتمالي اي به ندرت مي تواند همراه فرزند نوجوانش به تماشاي اين فيلم ها بنشيند (چون ناچار است طوري به رختخواب برود که اگر تارک الصلوة هم باشد و به نمازش اهميت نمي دهد، لااقل فردا خواب نماند!) ديگر ديدن پخش مجدد اين برنامه که جاي خود دارد.

واقعاً آيا سيماي جمهوري اسلامي نمي تواند زمان بهتري را براي پخش چنين برنامه هايي در نظر بگيرد؟ آيا بهتر نيست به جاي پخش برنامه هاي ويژه نوجوانان درساعت 9 تا 9:30 شب (مثلاً شواليه سياه)، اين برنامه ها را زودتر ارائه کند و در عوض فيلم هايي را که طيف بيننده وسيع تري دارد در ساعات اوليه شب نمايش دهد؟

چرا شبکه هاي صدا و سيما از سويي در برنامه هاي گوناگون مذهبي خود که با هزينه هاي سرسام آور تهيه مي شوند، «به زبان» فرزندان اين مرز و بوم را به دين و دينداري و انجام واجبات دعوت مي کنند ولي از سوي ديگر « به کردار» آنان را به شب زنده داري و خواندن نماز قضا فرا مي خوانند؟ و والدين خوش خيال واقعا ًبايد انتظار داشته باشند که فرزندانشان کداميک از اين دو درس را فرا بگيرند؟