مردي با اسب و سگش در جاده‌اي راه مي‌رفتند.هنگام عبور از كنار درخت عظيمي، صاعقه‌اي فرود آمد و آنها را كشت اما مرد نفهميد كه ديگر اين دنيا را ترك كرده است و همچنان با دو جانورش پيش رفت.

گاهي مدت‌ها طول مي‌كشد تا مرده‌ها به شرايط جديد خودشان پي ببرند.

پياده‌روي درازي بود، تپه بلندي بود، آفتاب تندي بود، عرق مي‌ريختند و به شدت تشنه بودند.در يك پيچ جاده ، دروازه تمام مرمري عظيمي ديدند كه به ميداني با سنگفرش طلا باز مي‌شد و در وسط آن چشمه‌اي بود كه آب زلالي از آن جاري بود.

 رهگذر رو به مرد دروازه‌بان كرد و گفت : روز به خير، اينجا كجاست كه اينقدر قشنگ است ؟

دروازه‌بان: روز به خير، اينجا بهشت است .

رهگذر گفت : چه خوب كه به بهشت رسيديم، خيلي تشنه‌ايم.

دروازه‌بان به چشمه اشاره كرد و گفت: مي‌توانيد وارد شويد و هر چه قدر دلتان مي‌خواهد بنوشيد.

رهگذر گفت : اسب و سگم هم تشنه‌اند.

نگهبان: واقعأ متأسفم. ورود حيوانات به بهشت ممنوع است.

مرد خيلي نااميد شد.چون خيلي تشنه بود ، اما حاضر نبود تنهايي آب بنوشد. از نگهبان تشكر كرد و به راهش ادامه داد.

 پس از اينكه مدت درازي از تپه بالا رفتند، به مزرعه‌اي رسيدند. راه ورود به اين مزرعه، دروازه‌اي قديمي بود كه به يك جاده خاكي با درختاني در دو طرفش باز مي‌شد. مردي در زير سايه درخت‌ها دراز كشيده بود و صورتش را با كلاهي پوشانده بود، احتمالأ خوابيده بود.

 مسافر گفت: روز به خير.

مرد با سرش جواب داد.

 ما خيلي تشنه‌ايم.من ، اسبم و سگم.

مرد به جايي اشاره كرد و گفت: ميان آن سنگ‌ها چشمه‌اي است. هرقدر كه مي‌خواهيد بنوشيد.

مرد ، اسب و سگ، به كنار چشمه رفتند و تشنگي‌شان را فرو نشاندند. مسافر از مرد تشكر كرد.

مرد گفت: هر وقت كه دوست داشتيد، مي‌توانيد برگرديد.

 مسافر پرسيد: فقط مي‌خواهم بدانم نام اينجا چيست ؟

مرد گفت : بهشت.

رهگذر با تعجب پرسید : بهشت؟! اما نگهبان دروازه مرمري هم گفت آنجا بهشت است.

مرد جواب داد : آنجا بهشت نيست، دوزخ است.

مسافر حيران ماند و گفت : بايد جلوي ديگران را بگيريد تا از نام شما استفاده نكنند.اين اطلاعات غلط باعث سردرگمي زيادي مي‌شود.

مرد با لبخندی معنادار گفت : كاملأ برعكس ؛ در حقيقت لطف بزرگي به ما مي‌كنند. چون تمام آنهايي كه حاضرند بهترين دوستانشان را ترك كنند، همانجا ميمانند.

شک نکنید که بادبادک باز یک رمان سیاسی است.آشکارا می توان دست های سیاست را در لا به لای تمامی سطرهای این داستان مشاهده کرد.جنگ سرد هنوز ادامه دارد و روس ها هنوز هم عوضی هستند حتی اگر در آمریکا متولد شده باشند.روس ها جنایتکار هستند و دشمن خونی تمام مردم جهان.اگر بخواهم کمی از نظرات شخصی خودم را وارد کنم و کمی هم اغراق آمیز صحبت کنم ، به راحتی می توان گفت که بادبادک باز ، یک اثر سفارشی از طرف وزارت امور خارجه آمریکا است.این رمان دقیقا همان چیزی را القا می کند که سردمداران بلوک غرب سابق و آمریکای فعلی می خواهند.همان تصویری را از اسلام می سازد که هر روزه بی بی سی و سی ان ان ، در حال تبلیغ آن است.خالد حسینی خیلی زیرکانه اسلام طالبانی را می کوبد و این کوبیدن را وسیله ای برای پناه بردن به اسلام آمریکایی قرار می دهد.اسلامی که در آن نماز می خوانند و همزمان هم شراب می خورند.روزه می گیرند اما حجاب ندارند.حج می روند اما جهاد نمی کنند.طبق معمول ، آمریکا مهد آزادی است و عده ای که ریش دارند می خواهند این آزادی را از بین ببرند.زمانی که شوروی ، افغانستان را بمباران می کند نماد شیطان است و وقتی که آمریکا ، افغانستان را بمباران می کند ، پیام آور آزادی.نماد این آزادی هم کسی نیست به جز حامد کرزای.کسی که این کتاب به ستایش او می پردازد.

اساس و پایه رمان بادبادک باز ، بر مبنای یک موضوع غیر اخلاقی است.چگونه می توان رمانی را بر پایه فساد بنا کرد و انتظار پندآموزی داشت؟ واقعا هدف خالد حسینی از نوشتن این کتاب چه بوده است؟ آیا همان منظوری را داشته است که محسن مخملباف هم بر اساس آن ، فیلم سفر به قندهار را ساخت؟ چقدر کوته نظر و ساده لوح هستیم اگر خیال کنیم که انتشاراتی های آمریکا دلشان به حال کودکان افغانی سوخته است که این کتاب را منتشر کرده اند.
در این کتاب فقط به جنایات طالبان اشاره می شود.حتی گاهی پا را فراتر می گذارد و اسلام را مقصر این وضع می داند.در این کتاب اسلام با شادی مخالف است و حتی کوچکترین هیجان یک کودک به خاطر به ثمر رسیدن گل در بازی فوتبال را مطرود می داند.قوانین اسلام همگی خشن و وحشیانه هستند.این ، اسلامی است که در بادبادک باز معرفی می شود.در مقابل هم اسلامی داریم که خیلی باحال است.موقعی که فرزندمان در حال مرگ است ، او را می خوانیم و وقتی نجات یافتیم ، دیگر با او کاری نداریم.اصلا خدا را چه به زندگی روزمره؟ خدا فقط به درد وقتی می خورد که مشکل داریم.

بادبادک باز یک شاه بیت دارد که دست نویسنده را کاملا رو می کند : ((این ملاها از همه بدترند.خدا نکنه که حکومت بیفته دست اینها)).

وقتی به بخشهایی از بادبادک باز می رسیدم که درباره شاهنامه و سعدی و حافظ حرف می زنند ، ناخود آگاه به یاد سفره هفت سینی می افتادم که در هنگام نوروز در کاخ سفید پهن شده بود.